Verslagen toertochten

Led-red.gifLimburg weekend

Door Rene Geven. 
Het is weer voorbij: Limburg Weekend 2017.  
De animo onder de TCN-ers om aan dit geweldig evenement mee te doen was zodanig dat Hotel Café Le Bonheur goed gevuld was. Ook dit jaar werd er met een 2 tal snelheidsgroepen met verschillende routes en kilometers  op vrijdag vertrokken. Toch altijd jammer als het weer dan op zowel vrijdag als zaterdag ons niet erg gezind was. Het gevolg is dan dat het aantal lekke banden ook oploopt.
Maar waar de beste stuurmannen zich maar niet bemoeien met de repareren van de banden wordt met vereende krachten e.e.a. opgelost.

2017_eijsden1.jpg
 
Het vaste ritueel van de vrijdag werd ook dit jaar door een ieder gevolgd. 
Na aankomst in Eijsden een paar versnaperingen en ’s avonds gezamenlijk Chinees eten. Onder het eten loopt de spanning al snel op want het spel: Petje op, Petje af zal weer gespeeld gaan worden. Dit jaar stond er meer op het spel dan alleen de bekende eer. Een voet massage, verzorgt door onze begeleidster Liselotte, moest de strijd nog verder aanwakkeren. Uiteindelijk kwam John als winnaar uit de spelersbus. Helaas nog niets terug gehoord van John over het resultaat van de voet massage (??)
 
Een kleinere groep dan normaal ging er zaterdag weer met de fiets op uit. 
Dit ondanks dat allerlei technische vernuftigheden aan gaf dat we het zeer waarschijnlijk niet droog zouden houden. Maar ja, er gaat natuurlijk niets boven je eigen Jan Pelleboer in het peloton in de persoon van Jo Buienradar. 
Na een eerste lekke band en de eerst kleine beklimming zag hij de buien al aankomen en besloot om de kortste route naar Le Bonheur te nemen. 
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we wel wat regen gehad hebben maar ja het kan niet altijd zonnig zijn.
En al helemaal maar niet te spreken over de beklimmingen die wij als TCN-ers op zaterdag hebben gedaan na het zien van de overwinning van Contador op de Angliru. Heb toch nog even naar het hoogte profiel gekeken van deze berg. 
Wat een stijgingspercentages!!!!. Petje af voor Contador (uiteraard ook voor de andere Vuelta renners).
 
Ook het zaterdag avond ritueel van gezamenlijk eten bij de brasserie La Meuse stond op het programma.
 
Bij het ontbijt op zondag had de regen plaats gemaakt voor de zon. 
Warm was het nog niet maar het was wel droog. Na wat onderhoud en controle aan de fietsen (wat hebben  die rem blokken veel te lijden van regen, zand, modder en andere zaken die met al dat water op de weg komen te liggen) vertrokken we weer in 2 groepen richting Nuenen.
De routes waren weer goed in elkaar gezet en brachten ons op zeer verrassende en mooi locaties. 
Met de wind schuin van achteren fiets het allemaal toch een stuk gemakkelijker.  Na de rust pauze had een ieder de gedachte op Nuenen gezet met als resultaat dat, waar het kon, de gas kraan open werd gezet.
 
Als Limburg gangers 2017 hebben we op het terras van Schafrath direct het gehele weekend nog maar even geëvalueerd. En ja, wie er het laatste overbleef, zullen we jullie maar besparen.
 
Zo’n weekend heeft toch enige organisatie nodig: Johan en Frank bedankt.
Maar zeker ook een bedankje aan onze begeleidster Liselotte.
 
Weer laat TCN als vereniging zien dat een zeer divers pluimage aan mensen gezamenlijk een geweldig weekend kunnen beleven.
 

 

Led-red.gifDiekirch Valkenswaard 2017

DV 2017.
 
Met een nieuw parcours in het vooruitzicht waren er ook dit jaar weer enkele TCN leden die de uitdaging Diekirch-Valkenswaard aangingen. Wat meteen een oproep is aan de andere TCN leden om in 2018 ook deel te nemen aan dit geweldige evenement.
Een ieder kan op geheel eigenwijze de tocht volbrengen, alles tussen, ik wil als eerste binnen zijn tot aan de recreatieve insteek, is mogelijk.
 
Op donderdag ochtend 7 uur zijn Theo, Marc, Kees, Jo en Rene richting Diekirch gefietst.
Met Maarten in de auto was ook onze soigneur aanwezig. Het eerste stuk van de route liep naar het bekende pontje waar de Maas werd overgestoken. Toen op naar Valkenbrug waar koffie met gebak genuttigd zou gaan worden. Maarten had net zijn krantje open geslagen toen we arriveerden en de heerlijke Limburgse vla konden verorberen.
Na de koffie door de Voerstreek op naar de lunch. Het weer was intussen wat open getrokken en het zonnetje zichtbaar (maakt het fietsen nog leuker).
 
Nieuwsgierig vertrokken we na de lunch voor het volgende gedeelte. Na de "mooie" tocht van vorig jaar wilde we deze keer weer eens wat anders. Nu wisten we dat er een oude spoorlijn omgebouwd was tot fietspad en daar was de route op gemaakt. Het voordeel van zo'n oude spoorlijn is dat deze vrij recht loopt en met minimale glooiingen kun je kilometers rijden.
Nadeel is dat je van zo'n fijn/ glad fietspad erg enthousiast wordt en vergeet om de juiste afslag te nemen. Later bleek maar weer dat de uitspraak; er leiden meer wegen naar Rome, ook voor Diekirch geld.
Na aankomst in Hotel Dimmer de bekende zaken waar geen verder mededelingen over gedaan worden. Wat wel nog vernoemd moet worden is dat Peter die vrijdag aansloot om op zaterdag mee naar huis te fietsen.
De uit-fietsdag van vrijdag was er een van in totaal 40 km fietsen, 2 terrassen pakken en 5 uur onderweg zijn.

2017Sinteur.JPG
De mooiste foto's van Diekirch-Valkenswaard zijn te vinden op: https://www.conniesinteurfotografie.com/
(ook met leden van Toerclub Nuenen)

En toen de dag waar het allemaal om te doen was, de laatste zaterdag van augustus: Diekirch-Valkenswaard. Om 06.15 start klaar om eerst 11 km naar de start te fietsen.
Dit jaar was een memorabel jaar, het was alweer 1 jaar geleden dat Gerard tijdens de vorig editie van DV was overleden, en dat werd nog eens extra duidelijk door de minuut stilte die werd gevraagd voor de dit jaar overladen oprichter van Diekirch- Valkenwaard dhr Wim Kemps.
 
Het starten van bijna 800 deelnemers verloopt altijd chaotisch maar allemaal zonder ongelukken. Wel is het lastig om elkaar niet uit het oog te verliezen. Nu was het TCN deelnemers veld dit jaar erg klein en de fietsverschillen ook zeker aanwezig. Hierdoor was het dit jaar ook lastig om als groep bij/met elkaar te fietsen.
De tocht van dit jaar ging direct van Diekirch naar en door de Eiffel. In de ochtend, met wat mistbanken, door de Eiffel was een geweldige ervaring.
Een punt ter verbetering mag ook genoemd worden. De tocht ging ook door het zuidelijk stads gedeelte van Aken(!!) Hopelijk vinden ze hier volgende jaar een betere oplossing voor.
 
Met 6 TCN-ers aan deze tocht begonnen en ook alle 6 gefinisht. Om dan toch het competitieve in mezelf naar voren te laten komen hebben we het zeer zeker niet slecht gedaan met de finish plaatsen: 90/ 107/ 135/ 179/ 366/387 van de 706 die voor de sluitingstijd van 20.30 binnen zijn gekomen.
 
Om af te sluiten waar dit stukje ook mee begon: Deze tocht kan door een ieder naar eigen keuze ingevuld worden, met meerdere TCN deelnemers kan de TCN slogan (samen uit, samen thuis) zeker van toepassing zijn.
 
Met dank aan onze begeleiders Maarten en Henk.
Frank de Jong bedankt voor de organisatie.
Om een idee te krijgen van DV2017 heeft Marc weer een filmpje in elkaar gezet zie:

https://www.youtube.com/watch?v=EHFaXlItZ94

Tot volgend jaar
Rene Geven

 

Diekirch-Valkenswaard 2017

Een verslag vanuit de volgwagen

2017_DV.jpg

Donderdagochtend 7 uur exact staan 2 dapperen ( Theo en Rene)  vol ongeduld te trappelen om naar ons hotel in Wallendorf-Pont te fietsen, eentje, onze Jo,  was ietsjes te laat maar dat gaatje had hij in Geldrop al gedicht. Verder zou iedereen heel mooi bij elkaar blijven, was de afspraak. In Geldrop werden Mark en Kees opgepikt, zodat we met vijven naar de eerste pauzeplaats in Valkenburg reden. Want daar was de keuze en formaat van de vlaaien het grootst.
Onderweg een krantje gekocht om de wachttijd op de jongens te verpuzzelen. Ging mooi niet door want het tempo lag zo hoog dat ik nauwelijks een paar woordjes had ingevuld of ze waren er al.
De tweede stop lag boven op de Baraque Michel, na 160 km, en jawel, heerlijk in de zon. Meestal is het andersom: zon in Brabant, wolken in Limburg en regen in de Ardennen. En weer geen tijd gekregen om rustig wat te lezen. Het tempo lag hoog.
Het driedubbele omelet met een stoot cola smaakte prima, genoeg in de tank voor de rit naar de derde stop, vlak bij Burg Reuland. Vanaf Sankt Vith was de route schitterend, ook vanuit de volgauto, langs het riviertje de Our
die we vanaf toen bijna constant zouden volgen tot aan ons hotel.
Ook als je geen trap hoeft te doen is het een ongelooflijke afstand. Respect.
Rond zeven uur, na zo’n 11 uur fietsen werd het eerste Luxemburgse biertje getapt.
De vrijdag staat altijd in het teken van herstel, koolhydraten innemen in de vorm van vlaai en pasta, een beetje losfietsen van terras naar terras en ’s avonds wachten op de anderen, te weten Peter met privé-chauffeur Henk.
Geen nieuwelingen erbij dit jaar dus met de zenuwen voor de start viel het wel mee.
De weersvoorspellingen waren goed maar midden in de nacht barstte het onweer los en dachten we “het zal toch niet weer” !  Gelukkig was het ’s morgens droog, beetje nat wegdek, maar de hele verdere dag was het perfect, warm zelfs.
Wel spannend : de route was compleet anders, gelijke afstand maar met 3300 hoogtemeters vooral door de duitse Eifel een stuk zwaarder, op papier dan.
Deelnemers dit jaar 756, wat minder als anders. Bij de start werd de onlangs overleden oprichter van de tocht Wim Kemps met een minuut stilte herdacht
Bij de eerste post, boven op de ruim 800 meter hoge Schwarzer Mann lag het gezelschap al zo ver uit elkaar dat Henk en ik besloten om elk een volgende post te nemen zodat iedereen toch even de volgwagen kon gebruiken.
De route door de Eifel was mooi, enige minpuntje was het stuk door omgeving Aken.
Onderweg heb ik geen enkele klacht gehoord over de zwaarte van de route, het leek wel gemakkelijker, beter lopende klimmen en goede wegen. Dat was ook te zien aan de koppen op de pauzeplaats, niks getekende gezichten, maar blozend en vol goede zin. Bij de laatste post is dat toch wel ietsjes anders en begint zich een duidelijk verlangen naar de eindstreep af te tekenen. Theo was daar als eerste rond drie uur, kwartier later Peter, kwartier later Mark, kwartier later Rene, en Kees en Jo kwamen rond half vijf langs.
Dat zou een zeer vroege aankomst in Valkenswaard betekenen. Mooi, want begon zin in een trappist te krijgen.
Niet alleen van fietsen krijg je dorst, ook van er naar kijken.
Theo om kwart over vier over de finish, nog nooit vertoond zo snel, Peter kwartier later, Mark etc. enzovoort.
Kees en Jo rond 6 uur. Een puike prestatie van iedereen, chapeau.
En vanuit de volgwagen: leuk, dankbaar, gezellig onderweg en veel aanspraak,  vermoeiend maar anders dan op de fiets, heel anders, zo anders dat ik volgend jaar toch weer wil fietsen.
Volgend jaar wordt Diekirch voor de 40e keer verreden, een jubileumtocht dus. Misschien iets voor een grote delegatie TCN’ers?

Maarten

 

Zeelandtocht 2017  7/8/9 juli

 

Zaterdag 8 juli

Door Theo Rooijackers

Na de nodige consumpties op de vrijdag konden we zaterdagmorgen, nadat we goed uitgeslapen hadden, beginnen met een uitgebreid ontbijt op het terras. Die dag was er keuze uit een korte en een iets langere rit. De meesten kozen voor de korte, waarschijnlijk dachten die net als ik een beetje fietsen om de tijd te doden is voldoende. Na een terrasje en twee eettenten konden we tevreden terug rijden naar het groepsappartement. De hechte groep splitste zich daar in tweeën: de terrasgroep en de tour-kijkers.

‘s Avonds kon iedereen zich weer tegoed doen aan de 3 gangen warme maaltijd. Die avond was iedereen op tijd naar bed. De volgende morgen was het vertrek al om 8.00u

Zondag 9 juli

De meesten hadden die morgen een doel. Voor de meesten was het “De Stam” in Gerwen halen. Er waren ook andere doelen, zoals Hans die wilde nog wel eens zien dat er een sandaal werd opgegeten. Hij was namelijk vrijdag als eerste op locatie, als hij ook als eerste bij de Stam zou zijn dan zou die sandaal er aan gaan.Eerste weer even eten, het begon al een routine te worden, de koffie, thee, melk en sinaasappelsap begeleiden de broodjes en verschillende soorten brood.Na het inpakken van de tassen werden deze ingeleverd bij de aanhanger en busje van Coen. En konden ze weer terug naar Nuenen zoals deze gekomen waren.De dames, die de drie dagen het eten hadden verzorgd, hadden niet veel problemen met het koken, het probleem was meer de vaatwasser. Deze was 2 keer stuk gegaan maar gelukkig werd deze ook steeds weer vrij snel gerepareerd.

We vertrokken in 2 groepen, de samenstelling was al van tevoren bekend. De route ging eerst door de duinen naar het noorden. Omdat de route op kaart was uitgezet en niet gecontroleerd (vrijwilligers kunnen zich hiervoor opgeven) kwam het voor dat de route soms een ander wegbedekking had dan dat onze voorkeur is. Maar op de stukken gravel in de duinen had je ook een mooi uitzicht. De zon scheen en de weg was droog, er was weinig wind, so who cares.

De groep waar ik in mee fietste had op de heenweg 2 lekke banden en op de terugweg geen, de ander groep had iets minder geluk hiermee. Halverwege de rit was er een eetgelegenheid gereserveerd. Beide groepen kwamen vrij snel achter elkaar binnen. Het was vanwege het goede weer al druk bij het restaurant maar het eten en drinken kwam redelijk snel. Afrekenen en daar gaan we weer.

Na een uurtje ben ik even gestopt voor een sanitaire stop (in de natuur). Ik had dat nog gemeld maar de boodschap, uhhhh de melding bedoel ik, was niet aangekomen. En even later stond ik daar alleen. Ik had de route ook op de Garmin staan, dus er maar achteraan. Even later kwamen ze mij al tegemoet gefietst. Volgende keer maar iets harder roepen.

Zo nu en dan konden we het fietspad niet vinden die de GARMIN wel aangaf, maar na een kleine omweg kwamen we dan weer op de route. Dus zo nu en dan was de route een leidraad die we volgden. De route was mooi en afwisselend.De terugweg ging beter dan de heenweg. Waar dat aan ligt weet ik niet zeker, goed gegeten, voldoende bloedverdunners gehad, iets minder wind of het iets meer voorin in de groep rijden, het zal wel een combinatie zijn geweest.

Terug in Gerwen hebben we nog een paar consumpties genomen en de kookstaf: Petra, Dolores en Yvonne, nogmaals bedankt.

Kort samengevat: het is een mooie culinaire reis met een gezellig gezelschap, waarbij je veel moet fietsen in een mooie omgeving om niet te veel aan te komen. En als lichamelijke herinnering voel je je spieren en zitvlak nog enkele dagen. En niet vergeten Hans was met bloed, zweet en tranen als eerste bij De Stam. Dus dat opeten van de sandaal houden we nog tegoed.

 

Ik wil de organisatie en de stille krachten bij deze ook even bedanken.

Mensen bedankt, het was een mooi weekend.

Een filmpje gemaakt door Marc Stoker is te zien op Youtube  https://youtu.be/F6eMtUYRgY4

 

Lutzerath 2017


Klik op de foto voor de fotoreportage

Lutzerath 2017

Dag 1 25 mei (Hemelvaartsdag)

Door René Geven

Na wijs beraadt is mij de eer toegewezen om het openingsstuk van onze 4 daagse Lutzerath trip 2017 op papier te zetten. Voor mij persoonlijk was het de eerste keer dat ik deel ging nemen aan 4 dagen fietsen rond Lutzerath en langs de Moezel. Er stond me een uitdaging te wachten, daar wezen de signalen van senior deelnemers op. Alles op en af en er was ook nog een “kist” waar we langs moesten. De voorbereidingen vanuit de organisatie waren voortreffelijk. Een vertimmerde aanhanger bood plaats aan nog meer fietsen en een strak schema zorgde ervoor dat we op tijd konden vertrekken. Bij aankomst direct eigen gemaakte appeltaart en vers gezette koffie.

Nog vlug de kamer indeling regelen, omkleden en dan de fiets op. 12.00 uur iedereen start klaar, ja, ja, de eerste dag stond er meteen een rit gepland.

Met een gemêlleerde groep werd de eerst rit ingezet. Maar bij “Lutzerath” zijn gezelligheid, samenhorigheid en boven wachten niet alleen loze woorden maar worden deze ook nageleefd. Gemiddeldes en top snelheid zijn woorden die alleen vloeien nadat er eerst het woord bier uitgesproken is.

Na de eerste rit kon ik beamen dat er weinig vlakke stukken zijn maar dat we gezamenlijk zijn vertrokken en ook als groep weer bij onze accommodatie zijn terug gekomen. Wat er daarna op de eerste dag in Lutzerath is gebeurd, blijft in Lutzerath. Dat het “peloton” langzaam maar zeker uit elkaar viel zal niemand verbazen. De ‘echte’ kopmannen bleven maar doorgaan.

 

Dag 2 vrijdag 26 mei

Door Jo Theunissen

Het gebruikelijke ochtendritueel. Vanaf 8.30 uur ontbijt, prepareren en om 10.30 uur van start met het ritje richting de Moezel en dan naar Cochem. In de buurt van Bremm passeren we drie jongens uit Bonn op de fiets bepakt en bezakt. De rugzak was groter dan het bovenlichaam, maar ze bleven toch mooi een poosje in ons wiel. Goed voor mijn conversatie Duits voor gevorderden. Stefan Maas, de oud hoteleigenaar, was voor deze dag ook aangesloten.

De temperatuur was inmiddels opgelopen naar 25°C. Onderweg viel wel op dat er veel politie met sirene langskwamen, waarschijnlijk op weg naar een ernstig ongeval. We pauzeren langs de Moezel voor een picknick in de schaduw. Bij de picknick kwamen we een wandelaar tegen. Hij vertelde dat hij van het noorden van Duitsland, Ost-Friesland was vetrokken en op weg was naar Santiago de Compostela. Aankomst eind augustus gepland, we misten wel de St. Jacobsschelp.

Bij Bremm moesten we voor de eerste keer echt klimmen. Een klim van bijna 6 km. Dat was echt afzien bij deze temperatuur. Om 15.00 uur kwamen we weer bij het hotel aan na een rit van ±90 km. Uiteraard werd de nodige alcoholpercentage naar binnen gewerkt. Zogenaamd het bekende hersteldrankje. Afsluitend hadden we een BBQ. Het is ook de dag dat Tom Dumoulin zijn maglia rosa kwijtraakte. Hopelijk niet definitief. Zondag weten we meer.

 

Dag 3 zaterdag 27 mei

Door John Olsthoorn

Na een zware avond is iedereen weer monter bij het ontbijt. Mijn kamergenoot had een zware avond maar is na een frisse douche weer als herboren. Het ontbijtbuffet is weer zoals gebruikelijk voortreffelijk. We slaan weer voldoende koolhydraten in want dat zullen we vandaag ongetwijfeld weer nodig hebben voor de beklimmingen in het mooie warme weer. We klagen niet dat de temperatuur ‘s-morgens de 20°C al snel overstijgen. Vele herinneren immers nog afgelopen jaar waar we halverwege moesten omdraaien vanwege de lage temperatuur en hevige regen.

We vertrekken wat later om ca 10:30, want anders zijn we met de geplande tocht van ca 100 km zo vroeg terug op het terras van restaurant Maas. Via de afdaling naar Alf richting Zell. We steken de Moezel over en na het standbeeld van de bekende Zeller schwarzen Katz nemen we mooi glooiend weggetje met een laag stijgingspercentage. Natuurlijk blijft dit niet voortduren. Na enige km's zo geklommen te hebben zien we Wim op een Hoek staan en hier zien we dat de weg nu duidelijk serieus gaat stijgen. Alras wordt de groep uiteen gedreven en stijgt iedereen in zijn eigen cadans en snelheid. Boven staan Wim en José om de watervoorraad weer aan te vullen. Ook heeft Jose dropjes voor wat zout. Als iedereen boven is en weer enigszins hersteld vervolgen we onze weg.

Vandaag hebben we 2 stops vanwege de hitte en onbarmhartige zon. Na deze stop gaat iedereen weer monter op weg en komen we op een lange glooiende weg. Doordat de eersten de snelheid er goed in hebben wordt de Groep iet wat gesplitst. Het eerste gedeelte van de groep mist door de snelheid en onoverzichtelijkheid de afslag waar Wim wilde afslaan. Slechts 4 van de 13 staan bij Wim de rest is door in de lange afdaling naar Zell. We bellen wel maar onderweg de telefoon opnemen is niet handig dus vervolgen de rest ook weer voor de mooie 10 km lange afdaling naar de oevers van de Moezel in Zell.

Iets buiten het centrum van Zell rollen we aan de oever onze plaids uit en genieten in het zonnetje en de anderen onder de schaduw van een boom van een overheerlijke lunch van Jose.

Na de lunch vervolgen we onze weg weer richting Lutzerath. We steken de Moezel weer over en hier hebben sommige genoeg van de tocht en nemen de kortste route terug naar het hotel. Anderen hebben ietsjes meer energie en nemen een iets langer route. De ‘kist’ past hier vandaag niet bij en deze laten we dus maar liggen vandaag. Dat is iets voor morgen. Met een laatste venijnig klimmetje komen we weer moe maar voldaan aan bij Hotel Maas.

Het is nog stilletjes op het terras want veel zitten op hun kamer te kijken naar de ontknoping van de Giro in de laatste bergetappe. van even lekkere Bitburger pils of een Dominikaner Weissbier.  Nog maar even niet aan denken en nog genieten van het laatste avondbuffet en zwoele avond op het terras in Lutzerath samen met de tientallen Nederlandse motorrijders die hier ook zijn neergestreken. Moe, voldaan en misschien lichtelijk aangeschoten zoeken we onze bedjes weer op voor de laatste overnachting in Duitsland.

 

Dag 4 zondag 28 mei

door Geert van Rooij
Vertrek 9.30. Coen heeft te veel last van een blessure en gaat niet mee.
Vandaag ook geen volgauto, Wim en José zijn zaterdagavond al vertrokken ze hebben de volgende dag een communiefeest met hun kleindochter.
Na een afdaling pauzeren we in Bad Bertrich waar we bij eiscafe Vittoria ons goed doen aan koffie met appelstrudel of coupe vanille-eis mit erdbeeren.
Een ontmoeting met een dorpsbewoonster brengt nog de nodige hilariteit met zich mee, aan een van haar schoenen zit nog het prijskaartje(!).

Na de pauze weer een mooie klim. Bij de splitsing kiest een aantal fanatici (of dwazen) voor 'De Kist'. Een afdaling van 18% en vervolgens een klim van een vergelijkbaar percentage. De rest van de groep voor een geleidende klim met mooie vergezichten.
'De Kist' is een beeldbepalende fabrieksgebouw Huthamaki (volgens een kenner betekent dit ‘hoeden maken’ in het Fins).
Na douchen, soep en een verfrissing vertrekken we rond 13.00 uur weer richting Nuenen. We kunnen dan de beslissende tijdrit van de Giro nog meepikken.
We kunnen terugkijken op een mooi lang weekend, prachtig weer, (h)eerlijk fietsen, zwoele avonden, Radler 0%, Landbier, Weizenbier en Eifelfeuer (of feuerteufel).

Een filmpje gemaakt door Marc Stoker is te vinden via deze link.

Wim en José, Henri en Kitty bedankt

Bis nächsten Jahr.

 

 

Lentetocht 2017-Verslag vanuit de volgwagen.

Zondag 14 mei, moederdag, maar ook de dag van onze traditionele Lentetocht. Een rit waarbij voor een keer snelheid en prestatie zwaar ondergeschikt zijn aan het sociaal samen zijn. Kortom lekker fietsen , veel kletsen en na afloop op het terras alles van commentaar voorzien.

De weersvoorspelling was uitstekend, en zo ook de realiteit. Korte broek dus. En dat is goed voor de opkomst. Ik heb 61 mannen/vrouwen geteld. Aangezien bij de meesten van ons de kinderen het nest zijn uitgevlogen, is moederdag nauwelijks meer een reden om niet te komen. Een mooie opkomst, maar stel je voor als alle 290 leden zouden komen, dan zou onze fotograaf Cees wel vijf foto’s aan elkaar hebben moeten plakken, of hadden we een tribune nodig van 10 meter hoog. Afijn, onder leiding van wegkapitein Huub Strijbos en boskapitein Martin van den Oever gingen de pelotons op weg en de bossen in. Overigens, de bikers zagen er in hun officiële tcn-tenue keurig uit!

Na 500 meter bij de Oude Lindeboom ging het al fout, een record wat betreft mekaar kwijtraken, omdat de ene helft afdraaide naar Mierlo en de andere helft naar Gerwen, omdat ze drie snellere mannen achterna reden die een eigen rondje gingen maken. Gelukkig kon de volgwagen hen snel achterhalen en overtuigen dat ze het bij het verkeerde eind hadden. Al snel werd aansluiting bij de “goeie”groep gevonden. Van toen af liep alles gesmeerd. Een mooie rustige route richting Asten en Heusden, heerlijk weer, nauwelijks auto’s op het parcours, ook geen publiek trouwens, hooguit een enkeling die verbaasd zijn ogen uitwreef over zoveel kleurenpracht op de langszoevende fietsen. Ook verbaasd over hoeveel er gesproken kon worden in het peloton tijdens het fietsen bij degelijke snelheden. Vanuit de volgauto is het een formidabel (vrij naar speaker Jan Peeters) gezicht om de groep in het zonnetje onder de groene bomen te zien fietsen.

Om het verdriet van zelf niet fietsen te verdringen, keihard Status Quo opgezet. Toch is volgen per auto heel leuk. Zowiezo geen last van de wind, geen enkele zweetdruppel en genieten van het landschap met prominent onze club in beeld. Alleen zou het fijn zijn geweest als ik bijvoorbeeld een heel klein pechgevalletje met lek had kunnen noteren, gewoon voor het nuttige gevoel. Geleuter natuurlijk, niemand ook maar een probleem is gewoon top. Na 66 kilometer weer terug bij ons aller Schafrath. Vol terras, nog steeds volop zon en een eerste rondje geschonken door John en Simone. Bijzonder aardig. Een mooie afsluiting van een gezellige Lentetocht 2017.

En ’s middags begon het zowaar te regenen, goed gepland toch?

Met dank aan Huub en Martin voor de routes, Cees voor de groepsfoto, ikzelf voor de volgauto, en John en Simone voor de drank.
En,  volgend jaar is er weer een kans voor de thuisblijvers om erbij te zijn.

Maarten

 

Benidorm 2017

Een week fietsen met goed weer in april is een mooie seizoensstart. Daarom heb ik me eind oktober, na 2x Mallorca, voor het eerst opgegeven voor de Benidorm reis. Er waren mij toen al ruim 30 mensen voorgegaan. Belangstelling genoeg dus. Gaandeweg werd duidelijk dat er een volle bus TCN-ers zou zijn en dat er in de aanhanger voldoende ruimte voor alle fietsen zou zijn. Dan moesten de fietsen natuurlijk wel in een doos. Een maand voor het vertrek was er ook nog een informatiebijeenkomst in Café de Stam in Gerwen. Daar werd de rest van de reis duidelijk: first class stoelen (super), busindeling, vertrek vanaf het Eeneind op vrijdagmorgen 7 april, kamerindeling in het hotel, routes zouden door Theo Baudoin worden gemaakt. Alles perfect geregeld, alleen m'n koffer moest ik nog zelf pakken.

24 uur in de bus is natuurlijk niet het allerprettigste vooruitzicht, maar viel achteraf prima mee. Gewoon rustig blijven zitten en niet de hele tijd denken dat het zolang duurt, zoals een aantal ervaren rotten al aanraadden. In het hotel bleek het behoorlijk druk te zijn en zaten we op allerlei verdiepingen (t/m de 14-de). Dat betekende natuurlijk dat de meesten altijd met de fiets de lift moesten nemen. Dat was niet heel handig, maar ach, iedereen was elke dag gewoon om 9:30 present voor het fietsen.

De dagen zijn op zo'n vakantie gelukkig nooit erg ingewikkeld. Vanaf 8:00 ontbijt, om 9:30 vertrek voor fietsen of strand / markt / stad / golf.
Na afloop al dan niet in fietskleren verzamelen op het terras van het hotel. Vanaf 19:30 avondeten.

Op het terras bleek iedere dag opnieuw dat iedereen een prima dag had gehad. Hooguit waren de bergen toch iets zwaarder dan gedacht. Maar na wat drankjes was dat weer snel vergeten en gingen ze volgende dag gewoon weer.

Voor degene die nooit in Benidorm zijn geweest. Er wonen ca. 70.000 mensen, maar er zijn wel 500.000 bedden. Daarmee heeft Benidorm na Londen en Parijs de meeste hotelbedden in Europa. Al die toeristen willen natuurlijk zo dicht mogelijk bij de zee zitten. Daarom is er veel hoogbouw. Zoveel dat Benidorm wereldkampioen is met het grootste aantal gebouwen van hoger dan 35 m per inwoner. In totaal bijna 400 gebouwen van 35 m of hoger.

Zo'n grote stad lijkt niet zo aantrekkelijk om vanuit te gaan fietsen. In het midden van de grote doorgaande weg is er sinds kort echter een fietspad, waarmee je prima de stad uit kunt fietsen. Maar het duurt echt wel een tijdje voor je de drukte uit bent. Maar eenmaal de drukte uit, dan is het ook echt rustig en kom je nauwelijks nog auto's tegen. En verder kun je bergop fietsen niet vermijden. Je kunt tot 1024 m (Port de Tudons), ook wel bekend als de ingang van het militaire terrein. Je kunt daar vanaf drie verschillende kanten komen en hebben dat in de Benidormweek ook gedaan. En dat is allemaal erg mooi fietsen. En verder ook nog veel meer mooie weggetjes gefietst. Tijdens de terugreis is er nog een inschatting gemaakt van de totaal gefietste afstand. Weet niet meer wat er toen is geschat, maar hierbij mijn schatting: Met 38 fietsers maal 7 fietsdagen maal gemiddeld 75 km per rit komt dat uit op 19.950 km. Dat is van Nuenen naar Nieuw Zeeland, ofwel half de aarde rond! En als er gemiddeld 1000 hoogtemeters in een rit zaten, dan is dat bij elkaar 266.000 hoogtemeters, ofwel 30 maal de Mount Everest (8848 m)!

Ik noemde net al de terugweg. Tja, aan alles komt natuurlijk een eind. Wij kwamen op zondag 16 april om 13:00 weer terug in Nuenen. Daarna kon ik iedereen weer snel huiswaarts om de paaseieren te gaan zoeken of verstoppen.

Ten slotte wil ik de organisatie (Hans Jochems, Gerard Vrijhoeven, Coen van Bergen, Harry van Dommelen) van harte bedanken.
Ik heb nauwelijks iets anders hoeven doen dan m'n koffer inpakken en trappen op de fiets natuurlijk.

Han Adriaens

 

Terugblik op Benidorm 2017

Een terugblik op de voorbereiding van de Benidormreis van 2017 start feitelijk met een triest bericht. Ontvangen tijdens  de koffiepauze van een tourritje ergens achter Bladel op een dinsdagochtend  21 juni 2016. Bij thuiskomst werd ik met het droevige nieuws geconfronteerd van het overlijden van Peer Pero, een dag eerder.
Ine Löring had met Peer en een aantal anderen het initiatief genomen om een Benidorm borrel te organiseren in het najaar. Verder ontbrak iedere vorm van communicatie daarover, ook over een eventueel contact met café Schafrath over een reservering op zaterdag 8 oktober.
In de tussentijd had ik al nagedacht om de organisatie van de Benidormreis 2017 voor mijn rekening te nemen en nadat Gerard Vrijhoeven had ingestemd om dat samen met mij te willen doen, heb ik de knoop definitief doorgehakt. Gerard was namelijk al vanaf het eerste begin van de Spanje reizen een van de organisatoren van de reizen naar o.a. Salou en Benidorm en van hem kon ik me herinneren dat hij de voorbereidingen en de organisatie prima voor elkaar had. Zo gezegd, zo gedaan.
Na afstemming met Frank Geers over de eventueel nog te organiseren reis naar Mallorca, een overleg met de voorzitter van onze vereniging Maarten Klomp over het principe van een verenigingsactiviteit, zijn we samen aan de slag gegaan. Allereerst zijn we begonnen met de organisatie van de Benidormborrel in café De Stam in Gerwen op zaterdag 8 oktober. Deze bijeenkomst werd bezocht door bijna alle deelnemers aan de Benidormreis 2016. In het begin van de avond hebben we stil gestaan bij Peer en zijn organisatie van de Benidormreis 2016.  Gerard had een wervelende en wervende presentatie voorbereid voor de organisatie van 2017. Het werd verder een gezellige avond met de presentatie van Gerard, er werden tal van herinneringen opgehaald mede door de foto’s en video’s die werden vertoond. We konden terugkijken op een geslaagde avond.
Tijdens de presentatie werd er een mededeling gedaan over het maximaal aantal te vervoeren fietsen in de aanhanger. Er zouden met de standaarddozen zoals die tot nog toe werden gebruikt maximaal 32 fietsen in kunnen worden vervoerd. Dat had Coen van Bergen al becijferd Er rekening mee houdende dat er in de aanhanger ook nog bagage zou moeten worden vervoerd.
Bij mijn eerste contact met Mallory van Weerden van Solmar heb ik maar meteen laten weten dat de kans groot zou zijn dat we het gezelschap van TC Nuenen misschien wel een hele bus zouden kunnen gaan bezetten. Het aantal aanmeldingen steeg tot uiteindelijk maximaal 47, incl. een verlate reactie van Jo Theunissen die uiteindelijk ook nog kon worden verzilverd met een plaats in het benedendek.
Met een volle bus in het vooruitzicht en de mogelijkheid om de bagage in het kofferruim van de bus te kunnen plaatsen werd door Coen opnieuw gewikt en gewogen en gemeten en met hulp van Harry van Dommelen werd opnieuw een indeling gemaakt voor het bergen van de fietsen. Door een standaardmaat te hanteren voor de dozen konden er uiteindelijk geen 32 maar als het moest misschien wel een kleine 50 fietsen in worden vervoerd. Uiteindelijk zouden er 38 fietsen in de aanhanger moeten en één tandem.
Coen en Harry hebben het er druk mee gehad. Vooral Coen die verschillende dozen bij diverse rijwielzaken heeft weten te verzamelen en heeft omgebouwd en heeft verspreid onder de deelnemers is vele uren bezig geweest met de voorbereiding en het rijden van vele kilometers. Heel veel kilometers, o.a. door een ritje op en neer naar Rucphen met aanhanger om o.a. zegge en schrijven één doos op te halen die aan de specificaties voldeed !
Tijdens de voorbereidingen zijn Gerard en Hans zeker drie tot vier keer bijeen geweest om een fles wijn te nuttigen tijdens een overleg. Ook met Coen werden nog speciale bijeenkomsten belegd om de nodige zaken af te stemmen en te overleggen. Ook moest nog worden gedacht aan het verzamelen van de mogelijk te verrijden routes in en rond Benidorm. Theo Baudoin werd gevraagd om de routes voor zijn rekening te nemen. Theo had namelijk daarvoor al 5 keer deze reis georganiseerd en had de nodige ervaring opgedaan met routes. We konden per dag uiteindelijk kiezen uit 5 verschillende routes. In Benidorm zelf hebben we per dag een indeling gemaakt voor de verschillende groepen die onder begeleiding van een wegkapitein routes gingen rijden. Daarvoor werd bij het ontbijt een inventarisatie gedaan onder de verschillende potentiele voorrijders en werden de groepen kort voor vertrek ingedeeld.
Op 13 maart werd ter voorbereiding op de reis nog een informatieavond georganiseerd in café De Stam in Gerwen en werden we door Gerard weer verrast door een professioneel ogende presentatie van de te ondernemen reis naar Hotel Poseidon in Benidorm. Een reis met first class stoelen met volgens Kees Maasakkers voldoende been ruimte. En dat wil wat zeggen omdat dat toch een grote mens is. Een hotel met volpension, ook al kon niet iedereen, vanwege de lengte van sommige ritten gebruik maken van het middageten. Daarnaast ook nog een all inclusive voorziening voor de drankjes van s’ morgens 10.00 tot 24.00 uur. Dat all inclusive was een gouden greep gezien de vele volle dienbladen met hersteldrank die ik voorbij heb zien komen. En dat alles voor een prijs van € 490,- voor een negendaagse reis, waarvan 7 nachten in het hotel en twee korte nachten in de bus tijdens een busreisje van ruim een etmaal. Achteraf viel het menigeen mee, zo werd vernomen. Vooraf was er wel vrees bij sommigen voor een reisje van minstens 24 uur in een bus. We konden echter nog van geluk spreken omdat we met een eigen gezelschap reisden en overal vlot konden vertrekken en weinig oponthoud hadden.
Over de week zelf kan ik kort zijn. Het was al mooi weer en het werd steeds mooier en warmer. Voor volgend jaar wil ik bij Solmar een week met hetzelfde weer boeken. Het hotel zat in de zogenaamde Semana Santa bomvol waardoor de gevraagde kamers niet gepland en gereserveerd konden worden op de eerste verdieping waarvoor wel uitdrukkelijk was geopteerd bij Solmar. We hebben dat uiteindelijk soepel kunnen oplossen door rekening te houden met de wensen van enkelen. De jeugd werd naar de hoogste etages verwezen en kon kiezen of ze met de fiets via de lift of met de trap willen gaan. Voor mensen die op de hoogste etages zaten een extra sportieve uitdaging.
We hebben een superweek gehad zonder wanklank en mooie ritten gefietst in het binnenland van de Costa Blanca. Veel en soms zware kilometers gereden. Nu de Benidormreis wat organisatie weer staat als een huis lijkt het me dat we volgend jaar weer een reisje voor 2018 kunnen gaan organiseren. Bij deze wil ik melden dat ik dat wel weer wil doen. Wel graag samen met degenen die ook deze reis tot een succes hebben gemaakt. Nadere mededelingen over een vervolg volgen zo spoedig mogelijk via de gebruikelijke communicatiekanalen van TC Nuenen.
Gerard, Coen, Harry en Theo namens alle deelnemers van de Benidormreis 2017 bedankt voor jullie inspanningen. En alle deelnemers bedankt voor de gezellige en sportieve week.

Hans.