Verslagen toertochten

Led-red.gifvan Goghloop 2019

Door Martien van den Biggelaar
Op 1 juni 2019 is door LONU weer de Van Goghloop georganiseerd. Het was weer tot in de puntjes geregeld. Het was behoorlijk warm dus werd er goed voor water gezorgd zoals in flesjes, sponsjes en konden de deelnemers onderweg van een douche gebruik maken.
Ook dit jaar kreeg ik weer het verzoek om een 6-tal TCN fietsers te vragen om bij de eerste loper van een groep (10 – 15 km en halve marathon) zowel bij de vrouwen als de mannen mee te fietsen.
Dat was weer snel geregeld.
Super dank Johan, John, Harrie, Henk, Huub en Tini.
Mocht je denken dat de halve marathon de meeste rondjes maakt, dat is niet zo.
Een van onze fietsers maakte er meer, want die fietste met de laatste loper nog een rondje!
Dit werd door Huub gedaan, die ook al met een flink tempo achter de eerste man van de halve marathon aan had gefietst. Deze Belg, Stef Simons uit Bree, deed dat in een tijd van 1:14:17.
10 Minuten later finishte nummer 2!
Doordat Huub de meeste rondes had gemaakt werd hij verrast door LONU en werd hem een medaille uitgereikt. Hier was hij uiteraard erg blij mee, maar het was uiteraard welverdiend.
Zelf was ik gevraagd om weer foto’s te maken tussen start en finish, waar ik volmondig ja op heb geantwoord. Om 17:00 uur begon de lopers-strijd door de scholieren van de Nuenense scholen.
Het is prachtig om dat te zien, vooral die strijd voorin. De kleinsten, groep 1 en 2, lopen 1 rondje om het park en 7 en 8 lopen 4 rondjes. De eerste 3 van alle groepen kan je zien op de site https://vangoghloop.loopgroepnuenen.nl/
Mooie momenten zijn o.a. de start en de finish natuurlijk. Soms komt men juichend over de eindstreep en valt men de eerste de beste om de nek van blijdschap, of vermoeidheid!!
Foto’s zijn te zien op de site https://vangoghloop.loopgroepnuenen.nl/foto-albums/
De laatste loper werd ± 21:15 uur onder begeleiding van Huub bij de finish afgeleverd.
Daarna konden we de consumptiebonnen gaan inwisselen voor iets wat de ergste dorst zou lessen.
Ja, ook voor de vrijwilligers werd door LONU goed gezorgd, dankjewel.
 
Volgend jaar, indien mogelijk, zijn we er weer zeker bij.

Door Huub Strijbos
Zoals al beschreven moest ik de eerste mannelijke loper van de halve marathon begeleiden.
Na de eerste kilometers lag hij al zover voor dat nummer twee niet meer in zicht was.
Ik dacht er een bij me te hebben die zich de eerste ronde in het zweet loopt en daarna niet meer te zien is, maar dat pakte anders uit. De eerste ronde kon hij lekker doorlopen en liep er niemand in de weg. De tweede ronde pakte anders uit. Het was door de lopers van de 5, 10 en de 15 kilometer zo druk dat ik veel werk had om ruimte te maken zodat Stef door kon lopen.
Na 1 uur en 14 minuten gingen we de eindstreep over. Wat een tijd. Dan loop je gemiddeld iets meer dan 17 kilometer per uur.
Even wat drinken en het bordje van de laatste loper op de fiets zetten.
Iedereen die na 20:15 uur de finish passeerde en eigenlijk nog een ronde moest lopen mocht niet meer door. Voor mij de taak om op die tijd te starten en de laatste loper te gaan zoeken.
Pas in het Broek zag ik in de verte iemand voor me lopen. Het was mv. Stoker uit Eindhoven.
We begonnen gezellig te kletsen. Bij het brugje in het Broek kwamen er 2 EHBO-ers meefietsen.
Op de Broekdijk kwam er een EHBO auto met 2 personen bij, die ons ook begeleidde.
Ik gaf al aan dat er nu toch niets meer kon gebeuren met haar nu er 4 EHBO-ers achter ons zaten.
Ze bleef mooi doorlopen tot de finish en was blij dat de finish gehaald was. En dan als laatste loper toch nog 6e worden op de halve marathon dames. Toch een mooie prestatie.
De warmte speelde zeker parten want aan dit plotselinge warme weer waren veel lopers hier toch nog niet gewend. Dit weer zorgde er wel voor dat de terrasjes in het centrum vol zaten.

Klik hier voor de fotoreportage

Lange rit naar Kevelaer

Konden  de 5 lange ritten van de afgelopen winter (2018-2019) een groot succes worden genoemd. Met de lange zomerritten wil het dit jaar niet echt vlotten en wel om diverse redenen. De eerste lange rit was al op 19 maart gepland. De meesten hadden nog amper op de racefiets gezeten vanwege het regenachtige weer begin maart. Een enkeling trok zelfs openlijk in twijfel of zo’n lange rit al meteen in maart gepland had moeten worden.
Toch zijn we op 19 maart met een behoorlijk aantal leden aan een tocht van 105 kilometer begonnen met een pauze in Oisterwijk. Voor een enkeling was het achteraf toch een hele beproeving.
De tweede rit die voor 16 april gepland stond viel om het een keer diplomatiek uit te drukken “in het water” terwijl er toch geen spat regen te bekennen was.
De derde rit werd verreden op 21 mei en zou volgens traditie naar Kevelaer gaan. Om 9.00 uur s ’morgens was het 11 of misschien 12 graden en daar zou tegen de middag zeker nog een graad bijkomen. Dat waren waarschijnlijk weersomstandigheden die menigeen thuis hield. Toch waren er in eerste instantie 6 bikkels (m/v; v=Kitty) die aan de start verschenen, sommigen zelfs met korte broek. Ook  Tsjeard vervoegde zich nog bij het gezelschap maar was volgens zijn zeggen niet op een lange rit gerekend hebben en zou daarom onderweg wel een keer omdraaien. Theo had op mijn verzoek een beperkte route uitgezet van 130 kilometer. De gedachte daarachter was om de tocht voor een wat ruimer gezelschap bereikbaar te maken. Hij heeft zich keurig aan de afstand gehouden. Heen weer zoals vorig jaar over het pontje bij Broekhuizen en terug weer over het pontje van Vierlingsbeek.

Richting Kevelaer hadden we wind mee. Dat was een geweldige meevaller. Ook voor het tempo: we reden steeds net boven de 30. Wel hadden we afgesproken om in Kevelaer een extra kaarsje aan te steken om de wind te laten draaien voor de terugreis. Maria heeft ons slechts dele geholpen met af en toe wat wind van de zijkant. De heenreis verliep zo voorspoedig dat Tsjeard, met Kitty aan zijn zijde,  gewoon tot aan Kevelaer op kop bleef rijden en even later samen met ons in een café/Konditorei in Kevaeler zat, binnen wel te verstaan. Hij heeft dat gecompenseerd door twee stukken taart te bestellen met een dot slagroom. Ook waren er liefhebbers voor Heringsalat mit Bratkartoffeln. Maarten wilde daar mayo bij ! Voor de meesten was het Kaffee oder Chocolade mit Kuchen.

Daarna werden de gebruikelijke kaarsjes aangestoken. Iedereen deed mee. Waarschijnlijk met de gedachte dat als je dat niet deed je kans zou lopen om terug met lek te komen zitten. Ja, ook Tsjeard. Voor wat bijgeloof hoef je niet per definitie een katholiek te zijn.
Terug zoals al gedacht flink wat wind tegen waardoor de teller niet boven de 28 meer uitkwam en Neel later toegaf er in Aarle-Rixtel toch wel behoorlijk doorheen kwam te zitten. Maar we hebben hem amper gehoord tijdens de terugtocht of we moeten het gewoon niet gehoord hebben door de straffe wind. Maarten had de meeste energie gestapeld met de haringsalade, de aardappelen en de mayo. Die werd uitgenodigd om maar flink wat kopwerk te doen. Tegen 16.00 uur waren we allemaal weer thuis. Moe maar voldaan en sommigen verlicht.
Hopelijk is er een volgende lange tocht wat meer animo. Noteer vast in je agenda: dinsdag 18 juni 9.00 uur bij de kiosk.
Hans.

Benidorm 2019

Benidorm 2019
Op dinsdag 19 maart hebben we voor de Spanje reizigers van TC Nuenen een  info-avond georganiseerd in café De Stam in Gerwen. Er was sprake van een prima opkomst en een goede sfeer. Gerard Vrijhoeven had wederom een professionele  presentatie samengesteld, waarvoor bij deze nogmaals hartelijk dank. De meeste aanwezigen gaven te kennen wel aan een weekje zon toe te zijn. Ook wel begrijpelijk na een aantal saaie wintermaanden en een wat nat uitgevallen begin van maart.
Ook te gast 5 leden van TC Woensel die zich hadden aangemeld om mee te gaan na een oproep aan het bestuur van een aantal fietstoerverenigingen in de regio. Van deze vijf was er uiteindelijk maar een, te weten Adrie van den Dungen, die zijn fiets zou meenemen. En die uiteraard ook meegefietst heeft naast de vele foto’s die hij voor, tijdens en het rijden heeft geschoten. Nog nooit zijn er zoveel foto’s gemaakt om massaal bijeen gebracht te worden op de “Benidorm bastards” app die meteen al werd geïntroduceerd door Gerard. Huub heeft inmiddels op de website een uitgebreide fotoreportage van onze reis geplaatst. Drie dames van TC Woensel die in eerste instantie hun E-MTB zouden meenemen zagen daar uiteindelijk maar van af. Marleen, Gerrie en Leni hebben zich echter prima vermaakt in Benidorm met wandelen, winkelen en terrasjes pakken.
Op vrijdag 5 april was het dan zover. Om 10.30 uur verzamelen op het parkeerterrein van R.K.S.V. op de Pastoorsmast in Nuenen om te wachten op het busje van de Solmar met aanhanger. Onder toezicht en aanwijzingen van Harry van Dommelen werd de aanhanger vakkundig beladen met de fietsen. Na het inpakken van de koffers en ander reisgerei werd met een eigen gezelschap van in totaal 31 mensen het eerste stuk van de reis ondernomen naar Maarheeze. In Maarheeze werd weer een commerciële truc van Solmar uit de hoge hoed getoverd waardoor we wat verschuivingen moesten doorvoeren in de van te voren geplande bus bezetting. Het busje van de Solmar bleek een gloednieuwe bus te zijn die amper 800 kilometer op de teller had staan met een volgens de chauffeurs een vernieuwd entertainment-infosysteem. Dat werkte helaas niet waardoor we ons zelf hebben moeten vermaken en soms vermaakt werden door het Vlaamse commentaar van onze Belgische Fred. Ook de stoel die voor Hans Leuverman was gereserveerd was nog niet omgetoverd als first class stoel. De stang was te hoog waardoor hij niet in de achteruitstand kon. Daarna volgde een zit van ruim 25 uur (peanuts volgens sommigen) waarbij we veelvuldig, snel en vakkundig werden bediend door Marco die ons van drankjes en hapjes heeft verzorgd. Uiteindelijk kwamen we ruim na 25 uur behouden aan bij ons hotel. Gran Bali deze keer, helemaal aan het uiterste gedeelte van het Poniente strand, vlak bij de Cala de Finistrat. Het inchecken verliep uiterst snel en soepel, gelukkig maar omdat we enige vertraging hadden opgelopen, waardoor we op zaterdag toch onze eerste rit konden rijden om 15.30 uur. Het terugvinden van ons hotel was geen enkel probleem. Na de Diamant was ons hotel het hoogste gebouw van Benidorm. Met 42 verdiepingen niet te missen en vanaf heel ver al prima te zien als thuishaven.
Over het weer in Benidorm heb ik dit jaar niemand horen klagen. Zeker ook geen vergelijkingen horen maken met het weer in Nederland. In Nederland was en bleef het koud, op de Paasdagen na dan. Maar ook daarna is lange broek weer door menigeen aangetrokken tot zeker half mei.
Over de wind heb ik wel de nodige opmerkingen gehoord. De mooiste was die van Harry van Dommelen. Die reed volgens hem op het wasbordje van Tarbena naar Castel de Castells “even hard naar beneden als naar boven”. De wind was de tweede dag van de fietsweek voor Hans Manders ook al meteen een spelbreker. Hij probeerde de wind te trotseren op zijn zwaarste verzet maar moest even extra pauzeren. Naar ik later heb vernomen heeft hij revanche op zichzelf genomen door in een andere groep de uitdaging aan te gaan met Jo. Van Jo verwacht ik toch dat als hij volgend jaar weer mee wil gaan dat hij minstens een aantal trainingsweekenden voltooid in Zuid-Limburg. Foerageren is geen probleem voor Jo maar die trainingskilometers zijn toch wel een aandachtspunt.
Helaas veel wind, dat moet gezegd, vooral de eerste dagen van de week. Net als vorig jaar stond de wind verkeerd (Atlantisch kust) Maar wel zonnig weer met ruim 20 graden en dat telt: geen regen en dus prima fietsweer. Op zaterdag hebben we wel een spat regen meegekregen maar we wisten aan een bui te ontkomen door Theo een keer van zijn geloof te laten vallen: hij week op ons verzoek af van zijn gps waardoor we niet met een nat pak kwamen te zitten.

Diezelfde Theo heeft zijn uiterste best gedaan om voor dit jaar een aantal ritten aan te passen wat betreft intensiteit en lengte. Volgens de eerste uitkomsten van een gehouden enquête is hij daar met verve in geslaagd. De meeste respondenten gaven aan de ritten wat betreft lengte en uitdaging prima geslaagd te vinden. Gemiddeld is deze week  zo’n 500 kilometer per persoon verreden. De meesten hebben ook zo’n 7.000 tot 9.000 hoogtemeters achter de kiezen gehad op deze gemiddelde afstand.
Over het hotel waren geen noemenswaardige opmerkingen: de kamers waren comfortabel ruim, het eten niet beter maar ook zeker niet slechter dan bijvoorbeeld Poseidon. Persoonlijk vond ik het wel erg massaal. Vele en grote ruimtes waardoor je af en toe het gevoel kreeg een beetje verloren te lopen.
Traditiegetrouw organiseren we begin november een reünie. Dat doen we dit jaar dus weer en het goede nieuws is dat er nog een bescheiden budget is om jullie dan nog een paar drankjes te kunnen aanbieden. Samen met Gerard wil ik kijken of we dat zoals ook bij de eerder gehouden informatieavond op een dinsdagavond kunnen doen i.p.v. op maandag. Nadere mededelingen volgen daarover nog. Op deze informatieavond hopen we jullie al de plannen te kunnen mededelen over de Spanje reis 2020.
Iedereen hartelijk bedankt voor de fijne fietsweek en tot begin november in De Stam in Gerwen.

Klik hier voor de fotoreportage

Namens het organisatiecomité Spanje reizen 2019,
Gerard en Hans.

Limburg weekend 7-8-9 september 2018

door Huub Strijbos
Vrijdagmorgen 8 uur, het regent pijpenstelen.
Lekker weer voor een weekend Limburg!
Gelukkig geeft de buienradar goed nieuws, we vertrekken om 10:00 uur en dan moet het droog zijn.
En inderdaad, om 10:00 uur wordt er verzameld bij de kerk en is het droog.
Liselotte is er met de bus en alle tassen worden in de bus geladen.
Om ongeveer 10:15 uur fietsen we vanuit Nuenen naar het zuiden, op naar Eijsden. Het regent dan niet meer maar alle wegen en paden zijn nog kletsnat, dus wij ook. In Leende de eerste lekke band, hierna nog een in Soerendonk maar daarna zijn alle banden hard gebleven.

2018_Eijsden_016.JPG

We rijden richting Budel en gaan hier de Belgische grens over naar Hamont. We zullen in België blijven tot we bij Eijsden komen. Het weer wordt steeds mooier en de wegen drogen op. Prima weer dus en na 60 Km komen we aan bij Cafe Trammelant in Opoeteren voor de lunch.
Deze plek ziet er bekend uit, 2 jaar terug zijn we hier ook gestopt, en de lunch was weer net zo lekker. Verder gaat de tocht weer richting zuid. We rijden over de prachtige Mechelse Heide die mooi in bloei staat. Na Lanaken volgen we het Albertkanaal dat met een bocht om Maastricht heen gaat en komen aan in Ternaaien. Nu met het pontje de Maas over en we zijn in Eijsden. Maar net als vorig jaar is het pontje alweer of nog steeds om technische reden buiten dienst. Verder naar Visé dus, daar de brug over en dan een stuk terug fietsen aan de overkant. Maar met het mooie weer was dit niet zo erg. Om 16:15 kwamen we aan bij Hotel Le Bonheur en konden we gaan genieten van een lekker koud pilsje. Het was prima weer om het terras te gebruiken.
Na een verfrissende douche was de tafel in het hotel gedekt en werd er chinees gehaald aan de overkant van de straat. Hierna kwam er geen petje op, petje af maar moesten we dit keer de prijzen raden van allerlei artikelen, en dat ging van sokken bij de Action tot een nieuwe auto.
Hierna nog even naar de bar en op tijd naar bed. Maarten en Peter moesten echter de deur nog uit, zij hadden zich op het laatst nog aangemeld en toen was er in het hotel geen kamer meer vrij. Maar het alternatief bij een adres van Vrienden op de Fiets was prima, en niet ver van het hotel. 
Op zaterdag eerst ontbijt om half negen en hierna een tocht naar de Ardennen. Er zijn 2 routes beschikbaar, een naar de Baraque Michel en een naar Barrage de la Gileppe.
Hier kunnen aardig wat hoogtemeters gemaakt worden en bij terugkomst in Eijsden staan er 79 of 97 Km op de teller. Na een frisse douche en even kijken naar de Vuelta gaan we om 19:00 uur eten in restaurant La Meuse. Voordat we hier buiten waren liep het al richting tien uur, en na een drankje in de bar na terugkomst in het hotel ging iedereen op tijd naar bed.
Ook op zondagmorgen om half negen weer ontbijt. Daarna de spullen inpakken, de tassen in de bus en de bandjes op druk brengen. Nog even een groepsfoto en de terugreis naar Nuenen kan beginnen rond half tien. Het weer is prima om te fietsen, wind schuin in de rug en niet te warm.
Rond half een komen we aan in Stramproy en pauzeren we even. Een broodje stond echter niet op het menu, dus maar koffie (of iets anders) met vlaai. Dan de laatste etappe en nog voor half drie zijn we bij Schafrath. Hier moet natuurlijk nog even geëvalueerd worden.
Bedankt Johan en Liselotte voor de perfecte organisatie en Han voor de mooie routes.
Klik hier voor de fotoreportage

 

Led-red.gifFietstocht voor Gambia 2018

Op zaterdag 25 augustus is de door onze leden, Hans Manders, Peter Linders en John Olsthoorn van Team 1-1-2 en "Nuenen dwers noar Banjul" gezamenlijk georganiseerde sponsorfietstocht tbv Gambia verreden. In totaal werden er voor deze voor TC Nuenen-leden bedoelde sponsortocht 20 deelnemers ingeschreven. Het deelnemersveld zou mogelijk groter geweest zijn als het verwachte weer beter geweest was. Uiteindelijk hebben we de tocht gelukkig onder droge condities kunnen uitrijden. Er waren 2 mooie routes gepland van ca 50 en 70 km zodat iedereen op zijn/haar niveau kon genieten van de route door het groene woud. Voor de 2 verschillende groepen waren er aangepaste snelheden van 24 en 28 km/uur. De routes leidde ons vanaf de start om 10:00 in Nuenen via Best, Liempde naar Olland, Sint-Oedenrode naar Son en Breugel, Gerwen en vandaar weer terug naar Cafe Schafrath in Nuenen. Halverwege kon op adem worden gekomen met een kop koffie/thee en versnapering in Cafe "t Groene Woud in Liempde die zijn deuren liefdevol voor ons had geopend.

2018_Gambia_01_0.jpg

De tocht was goed verlopen onder goede weersomstandigheden ondanks dat een deelneemster 2 lekke banden had opgelopen onderweg. Met vereende krachten was dit euvel echter snel verholpen zodat iedereen gezamenlijk om ca 13:00 opgewacht werd met echte originele Gambiaanse muziek op het terras van cafe Schafrath in Nuenen. Onder het genot van deze muziek werd nog nagepraat en gedronken over de goede doelen van deze tocht. Team 1-1-2 en "Nuenen dwers noar Banjul" willen iedereen hartelijk bedanken voor hun deelname en de gulle giften. Misschien ten overvloede is te vermelden dat Iedere bijdrage hiervoor 100% ten goede komt aan de projecten Woonvoorziening Kololi en Ziekenhuis Farafenni in Gambia.

We willen alle deelnemers en het TC Nuenen bestuur hartelijk bedanken voor hun gulle bijdragen en participatie om deze tocht zo succesvol te laten verlopen. BEDANKT!

U kunt op onze webpagina inschrijven om onze vorderingen te volgen op:
www.nuenen-gambia.reislogger.nl en alle actuele informatie te verkrijgen.

Klik hier voor alle foto's

Team 1-1-2 en "Nuenen dwers noar Banjul"

Led-red.gifZeelandtocht 2018

Zeelandtocht Toerclub Nuenen 6 t/m 8 juli 2018.

Vrijdag 6 juli
Terwijl onze zuiderburen zich opmaakten voor een zinderende voetbalwedstrijd tegen Brazilië daverde het TCN Zeeland peloton door de straten van België.
Iconische plaatsen zoals Retie, Kasterlee, Grobbendonk, Lier, Lint en Kontich werden doorsneden.
De Belgische driekleur was alom vertegenwoordigd in ons buurland en de steun voor de rode duivels was overweldigend. Belgen begonnen spontaan met ons over de komende ‘match van de eeuw’ te praten en vroegen om onze steun. Als gevolg raakten wij vanzelf in WK-sferen!

Ondertussen werden er vele kilometers afgelegd. Het landschap varieerde continu waardoor de tocht zich tot een echte belevenis ontwikkelde. Het wegdek wisselde driftig mee met de omgeving van matig tot zeer gevaarlijk. Het was zoals iemand terecht opmerkte: “In Nederland houden ze de wegen in de gaten en in België houden ze de gaten in de wegen!”
Om de Schelde over te steken maakten wij gebruik van een fietspont. Aan de overzijde wachtte ons een heerlijk lunch op een geweldige locatie genaamd “Den Duiventoren”.
Het peloton zette koers richting Zeeuws Vlaanderen.

Op Hollandse bodem ging het mis.
Het fietspad stopte en de enige wat restte was een drukke provinciale weg.
Het duurde dan ook niet lang of de verkeerspolitie kwam vragen wat wij in godsnaam aan het doen waren. Tja, dat wisten wij eigenlijk ook niet. Robert en Koen, twee topdiplomaten in spe, redde de situatie en met wat tips van de politie kon de reis worden voortgezet.

Met nog een uitdaging te gaan (pont Breskens - Vlissingen) naderden wij, na 227 kilometer, Domburg. In het schitterend gerestaureerde kasteeltje kwamen wij net op tijd aan om aan te schuiven voor het diner, om vervolgens te genieten van een fascinerende wedstrijd van de Belgen tegen Brazilië.
Een TCN-er staat er al om bekend weinig aanleiding nodig te hebben om een feestje te bouwen maar de overwinning van België kon gerust als een katalysator gezien worden. Het bleef nog lang onrustig op onze locatie in Domburg.

2018_Zeeland_01.jpg

Klik hier voor de fotoreportage.

Zaterdag 7 juli
Vandaag was iedereen in gelegenheid om de dag naar eigen goeddunken in te vullen.
Er werd gewandeld, geluierd, gezwommen en uiteraard gefietst.
De groep 100 km reed over een winstille Zeelandbrug om zo nog wat extra kilometers aan de tellers toe te voegen.  De weersomstandigheden waren perfect en het was echt genieten in het Zeeuwse landschap. Tijdens de lunch werd er een zomerscholletje besteld. Een visje met doorsnede van ongeveer 50 cm (!) de man werd geserveerd. Dit was even schrikken en slikken. Een normaal gezin van vier personen zou hier ruim voldoende aan hebben gehad tijdens het avondeten. De kingsize vis bleek achteraf echter geen probleem voor onze uitgehongerde fietsleeuwen.

De avondwandeling over het Zeeuwse strand was heerlijk en de vakantiesfeer in Domburg-city voelde goed. Het werd een kalme en ongedwongen avond. Leuke en interessante diepgaande gesprekken werden gevoerd met hier en daar wat filosofische accenten.

Zondag 8 juli
Op vrijdag werd er nog met het collectief gefietst maar om praktische redenen koos men vandaag ervoor om in twee groepen terug naar Nuenen te fietsen.
Robert voerde de elitegroep aan terwijl Frank de rappere mannen leidde.
De routeplanner “Frank” had weer een fantastische route bedacht. In een bijna rechte lijn werd Nederland van links naar rechts doorkruist. De ervaren fietser weet natuurlijk allang hoe mooi Nederland is maar dat er zoveel verschillende ondergronden zijn om op te fietsen was ook voor hen een verrassing. Het wegdek wisselde namelijk van asfalt naar grind, naar zand, terug naar asfalt, naar stenen, naar gravel, naar kasseien en tenslotte zelfs nog naar gras. Niks was te gek.
Behalve natuurlijk toen Kees in een heftige hoestbui terecht kwam met als komisch gevolg een kunstgebit op het wegdek. Maar hoe laat je een op drift geslagen peloton stoppen? 
“LEK”!!!!!! roepen met een ‘mond vol tanden’... ik bedoel: ‘zonder tanden’, valt uiteraard niet mee!
Na enige speurwerk vonden we het gebit. Even afspoelen in de sloot en hup weer door.

Lachend en dollend werd de tocht voortgezet, totdat Kees het wiel van zijn voorganger aantikte.
Hij verloor balans en smakte op de grond. Kees rolde over de weg en op dat moment passeerde er een Landrover. De jonge bestuurder bedacht zich ging moment en stuurde zijn auto in de droge sloot. Nadat we met z’n allen de landrover uit de sloot hadden getrokken kon Kees
 zonder kleerscheuren weer op zijn fiets springen, dankzij de heldendaad van de jongeman in de Landrover.

Wederom was de lunch goed en de locatie schitterend.
Het laatste gedeelte van de reis verliep zonder noemenswaardige problemen of je moet Jo opwerpen, die flink baalde dat hij zijn schepje was vergeten toen wij, als gevolg van een wegafsluiting, door het mooie witte zandbakzand reden.

Terug in Nuenen, na 207 kilometer afgelegd te hebben, bleek het hele dorp uitgelopen te zijn om ons luidkeels te kunnen ontvangen.
Na dit geweldige onthaal gingen de toeschouwers naar de kermis. Wij gingen naar Schafrath.
Zelden smaakte een pilsje zo lekker.
Alras gingen de verhalen rond. De organisatie werd gecomplimenteerd alsmede de mooie routes, de prachtige locatie en natuurlijk de voortreffelijke sfeer. De reis kon ieders goedkeuring wegdragen.
Kortom: Het was een zeer geslaagd topweekend!

Vincent Strijtveen

 

Led-red.gifLutzerath 2018

Door Johan Pullens
Met de editie van 2018 kwam ook aan einde aan 12 jaar Lutzerath, georganiseerd door Wim de Louw en Henri Maatje.
Om dat niet geruisloos voorbij te laten gaan hadden de andere deelnemers tevoren gevraagd of in de dorpen die we per fiets zouden passeren een kerstboom omhoog gehesen zou kunnen worden. Dit als dankbetuiging aan de organisatie voor alle mooie jaren Lutzerath.  

Meiboom/kerstboom
Tevoren is een inzameling gehouden onder de deelnemers en van het verzamelde bedrag konden we niet alleen kerstbomen kopen, maar ook palen, zeg maar ‘boomstammen’ van soms wel 5 meter. Daarop kon de kerstboom vastgebonden worden zodat deze tot in de verre omtrek zichtbaar zou zijn.
Met blijdschap fietsen we van dorp naar dorp. Vaak zagen we deze al van verre liggen omdat een paal met kerstboom boven alles uitstak. Wim en Henri dachten in eerste instantie dat het zogenaamde ‘meibomen’ waren. Een traditie in de Eifel. Toen ze echter dichten bij de palen kwamen en zagen dat hun namen in het hout gekrast waren raakten ze toch licht geëmotioneerd.

Vrijdag 25 mei
Terug naar het fietsen. Wim stelde op vrijdag voor om een tocht van 105 km te fietsen. Het alternatief was een tocht van 75 km, maar “die is veel zwaarder”.
Natuurlijk dat advies volgend fietsen we vervolgens die afstand door de mooie ‘Vulkaan-eifel’.
Starten met een lange afdaling naar de Moezel, maar tevens beseffende dat uiteraard alles wat we afdaalden later weer geklommen moest worden.
Terug bij het hotel vervolgens het traditionele concept: Bier in wielerkleding – douchen – eten – samen gezellig naar sterke verhalen vertellen en aanhoren. De meesten van ons lagen vóór twaalven op een oor, uitgezonderd een paar vlegels die de bar weer moesten sluiten.

Zaterdag 26 mei
Door Jo Theunissen
Na het ontbijt om 9 uur vertrokken we met de groep voor een pittige rit van bijna 80 km. Daarin waren er allerlei lange beklimmingen in opgenomen. De eerste klim begon al in Bad Bertrich na ongeveer 10 km. Voelde me goed om meteen bij deze klim op los te gaan. Geen fijne klim, maar verbeterde wel mijn tijd ten opzichte van vorig jaar. Halverwege de rit in Alflen hadden we onze picknick. Wederom werden we weer in de watten gelegd door José en Wim. Na de pauze was het even rustig, maar na 10 km hadden we ook de lange klim van ruim 4 km richting Laubach. Vorig jaar gingen we deze per abuis naar beneden. Ook op deze klim kon ik goed versnellen in het begin en het tempo redelijk vasthouden.

Gaandeweg de dag werd het steeds warmer. In de ochtend was het nog 20 graden, maar halverwege de dag was het al ruim 28 graden. José en Wim hadden genoeg water ingeslagen, zodat we geregeld bij de auto onze bidons goed konden vullen. Bij de korte pauzes werd ook de Giro goed in de gaten gehouden. Hoe doet het onze Tom tegen de rest. Simon Yates gaat kennelijk goed door het ijs. Voor 10 km van het einde van de rit konden we toch niet meer wachten op een echt groot hersteldrankje op een terras. Een plaatselijk bier die kennelijk het percentage van deze rit weergaf, ging gemakkelijk naar binnen. Duurde wel even voor het geserveerd werd voor ons. Te danken aan het Reinheitsgebot uit 1516. Het slot van de rit liep dan ook voor mij dan minder. Gelukkig werd er ook “gemuetlich” gereden. Aangekomen op het terrein van het hotel werd er weer het nodige “Bitte ein Bit” weggewerkt.

Door René Geven
Eind mei stond de laatste editie van de jaarlijks Lutzerath reis op het programma. Ook dit jaar bood Hotel Maas ons onderdak.

Met een groep van 11 fietsers zouden we onder begeleiding van Wim en José, Lutzerath gaan (her)ontdekken. Daar er voor sommige nog meer bijzondere activiteiten op de fiets kalender 2018 staan werd bij deze laatste editie afgeweken van de gebruikelijke regels.  Enkele namen (bekend bij de redactie) vonden het nodig om in totaal wat meer kilometers te rijden en besloten om met de auto naar Vaals te rijden en van daaruit naar Lutzerath te fietsen. Wat resulteerde in een prachtige fietstocht door de Eifel.
Eind van de middag was TCN in zijn geheel aanwezig in Lutzerath en met het zonnig weer, terug te vinden op het terras.

Op zaterdag werd de traditie van een gezamenlijk tocht in TCN tenue in ere gehouden. Ook de middag picknick, verzorgt door Wim en José, mocht zeker niet ontbreken. Op ca 10 kilometer voor het einde werd besloten om met de gehele groep toch nog maar even een terras aan te doen en een klein versnapering te nemen.
De voetballiefhebbers hebben zaterdagavond, in de rookruimte met open ramen, naar de Champignons finale Real Madrid-Liverpool gekeken (uitslag 3-1).

Zondag 27 mei
Door Jo Theunissen
Om 9.20 uur, zonnig en ruim 25 graden, vertrokken we terug richting Vaals. Frank had daar zijn auto op de Vaalserberg aan de “verkeerde kant” geparkeerd. Het begon meteen met een pittige klim van ruim 20%. Gaandeweg werden de klimmen minder zwaar en sloeg het weer om.

Bij de eerste pauze na 2 uur fietsen begon het flink te regenen. Even hebben we onderweg gestopt. Na deze korte pauze zijn we over regenachtige wegen richting Barack Michel verder gereden. In het bos constateerden we dat net van te voren plaatselijk had gesneeuwd en gehageld. Ook was het nevelig in het bos. Na het verlaten van het bos hebben we in het dorp Elsenborn nog even gepauzeerd. Vlak voor de afdaling richting Eupen begon sloeg het weer om. Het werd weer wat zonniger en het begon langzaam broeierig te worden. Om 16 uur kwamen we aan in Gemmenich. Frank had een supermooie rit door de Eifel via de Ardennen in elkaar gezet. Ruim 140 km in 5 uur gefietst. Dat was aardig. Om 17.30 uur kwamen we aan bij het strandbad Enode, waar de rest op ons zat te wachten.


2018 gaat (voorlopig) de boeken in als laatste Lutzerath reis.
Namens alle (oud)deelnemers bedanken we Wim en José voor de jarenlange inzet.

Lutzerath 2019?
Of het in 2019 weer Lutzerath wordt of een nieuwe bestemming is nog de vraag.
Dat laten we over aan de initiatiefnemers (namen niet bekend bij de redactie).

2018_Lutzerath.JPG

Klik hier voor de fotoreportage

Persoonlijke herinneringen aan 12 jaar Lutzerath.

Door Hans Jochems
Afgelopen mei van dit jaar werd voor de 12de en tevens laatste keer het meerdaags fietsweekend Lutzerath georganiseerd door de Henrie en Kitty Maatje en Wim en José de Louw.
Ik kan mij nog goed herinneren en dat moet dan 13 jaar geleden zijn geweest dat ik mij voor de allereerste keer had aangemeld voor een weekend Hammer bij Monschau. Een weekend waarbij deelnemers met de ATB en met de racefiets zich voor konden aanmelden. Uiteraard kenden deze weekenden al een veel langere historie met bezoeken aan o.a. Butgenbach.
Ben met eigen vervoer op vrijdagavond daar naar toe gereden omdat ik die dag nog een vergadering had in mijn werkende levensfase. Bij het ontbijt op zondagochtend werd door Martien van den Biggelaar bekend gemaakt dat deze editie de laatste was geweest die hij voor zijn rekening zou nemen. Heel spontaan werd door Henrie Maatje de toezegging gedaan dat hij de volgende editie zou gaan organiseren samen met een aantal anderen. Hij had ook al een bepaalde bestemming in gedachten. Dat was dus Lutzerath. Naar verluidt  had hij het adres van hotel Maas van een wielermaat van Aan der Wielen uit Aerle-Rixtel. Die waren al jaren te gast bij Stefan Maas van het gelijknamige hotel in Lutzerath.
Tijdens de eerste editie van Lutzerath waren de ATB’ers nog present. Omdat ze hier toch minder uitdagend terrein vonden haakten ze helaas na de eerste keer al af zodat het een weekend werd voor alleen de leden op de racefiets. Die konden dan samen met de talloze motorrijders van allerlei motorclubs uit ons land de kamers in en rond het hotel bevolken. En ook het terras delen bij goed weer en vooral ook het cafégedeelte tot in de late uurtjes. En ook aan motorrijders zijn talloze hersteldrankjes besteed. Waarschijnlijk hadden ze daar de volgende morgen bij het aansnijden van de bochten net zoveel last van als onze deelnemers die iets te veel van die “gouden rakkers” achter de kiezen hadden.
Lutzerath ligt in Eifel en op ca. 20 kilometer van Cochem aan de Moezel. De sloot werd jarenlang bij diverse ritten betrokken om een aantal kilometers in te trappen als het echte werk zowel aan de Eifelkant en de Hünsruckkant werd aangedaan. De ene keer was een weekend een uitje van 3 dagen en soms 4 dagen als het gecombineerd kon worden met het Hemelvaart weekend. Altijd wel zoals ik mij kan herinneren met appelgebak met slagroom van José en/of Kitty en met koffie van het huis Maas. Omdat het weekend vrij vroeg in het voorjaar viel en de temperaturen in die regio sowieso gemiddeld wat lager zijn dan in onze eigen regio met wisselende weeromstandigheden: kou, regen en zonneschijn wisselden elkaar voortdurend af. De deelnemers met de nodige Lutzerath ervaring waren dan ook wat kleding altijd goed voorbereid en sommigen hadden zelfs hun wintertenue bij zich. Ook moeste je voorbereid zijn wanneer er in een weekend 1 mei viel. Dan deed je in de nacht van 30 april op 1 mei geen oog dicht. Als een soort traditie vanwege de 1 mei viering verbouwden de jeugd van het dorp alle vuilnis- en bloembakken onder oorverdovend lawaai.
Dat was de afgelopen twee jaar werd het weekend eind mei gepland en troffen we het geweldig met het weer. Het was ronduit warm te noemen en nooit tevoren hebben we zo lang op het terras kunnen zitten. Tot in de late uurtjes en zelfs daarna was er nog gespreksstof aan de bar. Ook hebben we deze laatste twee jaar ook meer dan anders kunnen genieten van de door José en Wim verzorgde lunches tijdens onze ritten. Ook dit jaar hebben we op grasveldjes of op bankjes aan de Moezel onder heel wat zonneschijn kunnen genieten van de belegde broodjes, rijstpuddinkjes en diverse drankjes.
Van jaar tot jaar verschilde de groepssamenstelling alhoewel er een kleine kern was van mensen die je wat vaker tegenkwam. Naar ik heb gehoord is er al iemand die het initiatief wil voortzetten. Hopelijk horen we daar binnenkort meer over.
Bij deze wil ik namens alle leden, die een of meer weekenden hebben meegemaakt, de organisatoren, Henrie (gele rakker), Kitty (handen in de beugels bij het afdalen), Wim (onvervalste GPS coördinatie en bewegwijzeraar) en José (super cateraar) hartelijk bedanken voor hun jarenlange inzet om deze weekenden tot onvergetelijke herinneringen (ook voor degenen die het best moeilijk hadden) te hebben gemaakt.

 

Led-red.gifBenidorm 6 t/m 15 april 2018. (1e verslag)

Door Harrie van den Boogaard.
Op zaterdagmiddag na een etmaal “bussen”, arriveerden we in ons hotel in Benidorm. De temperatuur viel wat tegen, te meer toen men hoorde dat het in Nederland warmer was, dan in Spanje! Na het toewijzen van de kamers en het in orde maken van de fietsen, werd er rond 16.30 u gestart voor een eerste kennismaking met het achterland.
2018_Benidorm.jpg
Na de eerste kilometers werd het al snel erg pittig klimmen en hierdoor raakten enkele renners achterop! Deze groep keerde ook sneller terug naar het hotel. Ook in de overgebleven groep vonden enkele fietsers het klimwerk nogal zwaar. Na een kleine 40 km. waren de meesten weer terug bij het hotel om na een pilsje en een frisse douche aan te sluiten voor het avondeten.
De volgende dag, zondag 8 april, werden er 3 groepen gevormd, waarbij opviel dat groep 3 nogal wat deelnemers telde. Dat was de groep die koos voor de kortste afstand, maar die toch een parcours aflegde met fikse beklimmingen. Zo nu en dan werd er zuinig rondgekeken en ook werd er hier en daar eens flink gevloekt! Er volgden zelfs beklimmingen waar diverse fietsers ervoor kozen om hele stukken te voet te doen.
 Opvallend was dat op de maandag een paar fietsers er voor kozen die dag niet te fietsen of er zelf op uit trokken met een eigen gekozen gemakkelijkere route. Ook de volgende dagen zag je steeds meer mensen niet de fiets pakken, maar voor een ander vervoermiddel kiezen.
Ik schrijf dit stuk, zoals aan de groep beloofd, omdat voor steeds meer mensen het fietsen rond Benidorm om wat voor redenen dan ook te zwaar wordt. En waardoor de animo om mee te gaan vermindert. Menigeen vraagt zich dan ook af of er nagedacht kan worden over een andere locatie in Spanje waar ook door de mindere klimmers vlakkere parcoursen gereden kunnen worden. Het zal het aantal deelnemers doen toenemen en de fietsvreugde enorm verhogen.
Een aanzienlijke groep fietsers zal het fijn vinden als de organisatie dit als aandachtspunt wil meenemen en de groep hiervan op de hoogte houdt!

Reis- en vakantieverslag van de Spanjereis Benidorm 2018. (2e verslag)

Door Jo Theunissen
Vrijdag 06 april 2018
Om 10.30 uur aangekomen op de parkeerplaats van een plaatselijke voetbalclubje van Nuenen. Zie dat het snel en goed verloopt het plaatsen van dozen in de aanhangwagen. Vreemd is dat de aanhangwagen met een oranje band om het midden ervan wordt geklemd. Zie foto.
2018_Benidorm_0726.JPG
Daartussen een stukje piepschuim ter versteviging. Hopelijk houdt dit de gehele rit van bijna 2.000 km. Om 11.10 uur vertrekken we dan uiteindelijk. Eerst richting Maarheeze. Daar stappen nog een paar verdwaalde gasten in. Laatsten werden in Maastricht opgepikt. Het is een zonnige dag. Echter de thermometer wees maar 8 graden aan. Gedurende rit die nogal rustig verloopt ten opzichte van vorig jaar heb ik me vooral op een thriller geconcentreerd die net uitgegeven werd. De rit verliep goed en we hadden weinig last van files.

Zaterdag 07 april 2018
Om 12.10 uur kwamen we in ons hotel. Iets eerder dan vorig jaar. Wonderbaarlijk dat het oranje lint met het piepschuim het gehele rit had gehouden. Mooi op z’n plekje.
Eerst werden de fietsen uit de doos gehaald en weer in elkaar gezet. Dat ging snel en prima. Om 3 uur konden we naar onze kamers met onze spullen en fietsen, zodat we al om half vier een zogenaamde gemeenschappelijke rit konden maken. Nu zaten we op de tweede verdieping in tegenstelling tot vorig jaar op de 14e. Je merkte meteen dat dit veel beter was om de fietsen te sjouwen in het hotel. Goed geregeld door de organisatie. Schappo! Een rondje richting Finestrat. Het ging al namelijk in het begin al goed fout. Er ontstonden uiteindelijk drie groepen. Zat kennelijk in de groep die de kortste afstand had afgelegd op deze dag. Nog geen 40 km ofwel een kleuterritje.
Het was duidelijk dat de meesten na het avondeten het kort hielden. Ze zochten net als ik de kamer om te slapen. De busreis was lang en vermoeiend.

Zondag 08 april 2018
Om half tien werd er een groepsfoto gemaakt. Deze moest ik helaas missen. Moest namelijk terug naar het hotel om de helm op te halen. Hierna startte ik met de groep van Frank voor een rit van bijna 95 km met ruim 2000 hoogtemeters. Het was fris voor mij op deze dag. Namelijk 18 graden. Het was een bewolkte dag.
Bij de eerste pauzeplaats in Gaudalest komt er een vrouw naar onze tafel. Ze zag aan ons tenue dat we uit Nuenen kwamen. Ze woont namelijk ook in Nuenen en maakte tot slot een groepsfoto die ze direct naar haar familieleden verstuurde.
Bij de tweede pauzeplaats werden we verrast dat het gebruikelijke café bezet was door andere renners. We weken uit naar een ander restaurant en kregen hiervoor de rekening gepresenteerd. We bestelden salade, tonijn en wat cola. Na afloop moesten we elk € 14,50 afrekenen. Ongekend hoog voor Spaanse begrippen.
Bij terugkomst begon het een beetje te regenen.
Na het douchen en omkleden ben ik met mijn kamergenoot Han naar het Belgisch café gegaan om de laatste 40 km van Parijs-Roubaix gade te slaan. Het zat goed vol met leden van TC Nuenen. Spannende wedstrijd, echter achteraf wordt dit monument overschaduwd door een dodelijk ongeluk van een Belgische renner.

Maandag 09 april 2018
Vandaag reed ik weer met Frank mee. Een groepje van zes. Dezelfde figuren als gisteren. Op het programma stond een ritje van 100 km richting het noorden. Er kwam halverwege de rit nog een lusje bij. Het werd uiteindelijk ruim 120 km met bijna 2700 hoogtemeters. Op de terugweg, vlak voor de plaats Tarbena lag duidelijk een vervelende lange en zware klim met percentages tussen 10-15 %. Na deze beklimming zat ik er zo goed als doorheen. Toen moest er nog 40 km worden gefietst. Na La Nucia ging het gelukkig hoofdzakelijk bergaf, zodat ik weer goed kon aanhaken bij de groep. Bovendien stond er vandaag veel wind. Af en toe zelfs met windstoten.

Dinsdag 10 april 2018
Vandaag ging ik met de groep van Theo mee. Had op deze dag een rustig ritje gepland en dat kwam ook uit. Gezellig en lekker gefreewheeld heb ik deze dag. Het was een zonnige dag. Het ritje was 70 km.
Onderweg naar de tweede pauzeplaats werd het wegdek op een helft geasfalteerd. Dat merkte je goed. We moesten na deze passage en wel twee keer de banden van allerlei steentjes verwijderen, die zich met de teer op de band hadden geplakt. Gelukkig en frappant werd er geen lekke band gereden. Na de tweede pauzeplaats had Theo een mooie binnenweg gevonden die langs het stuwmeer ging. We passeerden ook een tweetal tunnels.

Woensdag 11 april 2018
Deze dag heb ik bewust een rustdag gehouden. Geen fiets. Het was koud. Het was hooguit 14 graden. Vandaag lekker verder de thriller gelezen.

Donderdag 12 april 2018
Vandaag weer een ritje met de groep van Frank gedaan. Het was weer een rit van ruim 100 km en meer dan 2000 hoogtemeters. Weer moeten afzien. Op de eerste beklimming van Sa Creueta van 780 meter stond er veel wind. Vorig jaar heb ik deze heuvel niet gereden. Ook was deze beklimming vrij zwaar. Zie foto.
2018_Benidorm_0748.JPG
Er zaten pieken in van 15%. Niet bepaald goed voor mijn trainingsopbouw. Rit ging langs het militair complex en lag op ruim 1.000 m hoogte.

Vrijdag 13 april 2018
Laatste rit in Benidorm. Vandaag een relatief vlak ritje richting Calpe met 4 man. Namelijk Frank, Rene, Kees en ik. Het was erna vrij rustig op de hoofdweg. In Calpe maakten we onze eerste pauze. Het was rustig op het strand. Het was gewoonweg koud. Hooguit 15 graden was het op deze dag. Na Calpe maakte Frank, onze wegkapitein een afslag richting de mooie woonwijken op de heuvels rondom het strand. Dat hadden we geweten. De helling was zeer lang. Ruim 3 km en percentages van rond 20%. Leek wel de Redoute in het kwadraat. De meesten hadden het na deze beklimming ook wel gehad. In Benissa gingen we dan goed eten. Op de terugweg in Albir nog een Belgisch biertje als afsluiting gepakt.
‘s avonds hebben we nog een gezamenlijke feestbijeenkomst in een café gehad. Voor mijn gevoel was het te druk in die kleine ruimte. Voor mijn gevoel kon men mekaar niet meer goed verstaan. De meesten hadden er kennelijk geen last van. Zag wel op de tv dat het in Sierra Nevada nog behoorlijk sneeuwde. Kon opmaken dat het vrij uitzonderlijk was van deze tijd van het jaar daar. Om 11 uur was ik weer terug in het hotel om mijn nachtrust te pakken.

Zaterdag 14 april 2018
Deze dag stond in het teken voor het gereedmaken van de terugreis. Fietsen weer in de dozen verpakken en koffers inpakken. Om 3 uur werd er vanuit Benidorm vertrokken. Na een goede rit komen we al om 1 uur de volgende dag in Nuenen aan. Mooi op tijd om nog de volgende klassieker Amstel Gold Race op het scherm te zien.

Met sportieve groet,
Jo.

 

Benidorm 2018. (3e verslag)

Wat een mooi begin van het nog prille wielerseizoen: een weekje fietsen in de omgeving van Benidorm.
Via Hans Jochems was ik geïnformeerd over de jaarlijkse fietsweek naar Benidorm van TC Nuenen en hij had me uitgenodigd om een keertje aan deze week deel te nemen als ik daarin geïnteresseerd was. Nou dat was ik wel.

Een beetje onwennig en als “vreemde” kwam ik op vrijdag 6 april om 10.30u aan op de parkeerplaats van RKSV Nuenen alwaar de bus van Solmar mét aanhanger al klaar stonden.
Een aantal mannen was al ijverig bezig met het inladen van de fietsen die keurig in dozen waren verpakt en dat alles verliep heel vlot.
Voor mij was het een heel avontuur en niet op zijn minst omdat ik nog nooit zo`n lange busreis had ondernomen: hoe kom je je tijd door? hoe maak je kennis met mensen in een bus waar ieder zijn eigen toegewezen plaats heeft en iedereen elkaar al kent behalve mij?
Nou ik kan je verzekeren dat viel reuze mee en ik heb er een hele mooie week mogen beleven.
Ons verblijf in hotel Poseidon Palace was meer dan voortreffelijk.
Op zaterdagmiddag rond de klok van 14.00u kwamen we in het hotel aan en werden meteen de fietsen uitgepakt en gemonteerd want om 16.00u was de eerste rit al gepland.
Een mooie rit naar Finestrat de eerste 45 km en dat is dan natuurlijk een beetje aftasten hoe dat zal gaan maar al snel kwam ik er  achter in welk groepje ik het beste mee kon.
Elke dag waren er drie groepen waarin je kon vertrekken;   ik ben dagelijks met de groep van Theo Baudoin mee geweest. 
Mooie  ritten hebben we gefietst naar o.a. Guadelest, Parcent, Sella, Relleu, la Nucia, Altea, Calp enz. Boomgaarden vol met sinaasappels en citroenen.
Prachtige bloemen en de bermen langs de weg vol met mimosa;  een super mooie ervaring.
Ook een week zonder ongelukken ( op één valpartijtje van Mario na) en slechts één lekke band is wel uitzonderlijk te noemen.
Maar bovenal was de gezelligheid in de groep wat me bij zal blijven en  ik had het gevoel dat ik er wel bijpaste en we hebben mooie verhalen kunnen vertellen soms over “niks” en soms met meer diepgang en inhoud.
Het wielerlatijn is ook bij jullie club niet vreemd en de verhalen werden al naar gelang de avond vorderde steeds sterker en ook luider.
Namen ga ik niet noemen maar met sommige mensen heb ik heel fijne en gezellige dagen beleefd en genoten van de omgeving waarbij we ook de tijd namen om mooie foto’s te nemen en te genieten van de mooie omgeving.
Wanneer er volgend jaar weer een reis georganiseerd wordt houd ik me aanbevolen om weer deel te kunnen nemen want het is zeker wat mij betreft voor herhaling vatbaar.

Graag wil ik iedereen bedanken voor de gezelligheid en de mooie momenten met herinneringen aan deze week en wie weet tot een volgende keer.

Een sportieve groet,
Jan Joosten.
 

 

Led-red.gif Veluwe Tocht

Zondag 1 oktober hebben we als afsluiting van het wegseizoen nog een GPS tocht over de Veluwe gereden. In de week vooraf was de weersvoorspelling ronduit slecht. Het aantal aanmeldingen was mogelijk daardoor beperkt. Tegen het weekend aan werd de voorspelling steeds gunstiger. De slag om de arm was niet meer nodig en de tocht kon doorgaan.
We, zijnde Kees, Frank, Jan, Robert, Dick en ik, zijn naar Arnhem gereden. In Arnhem is de broer van Jan, Jaap, bij ons aangesloten.
Bij de start stonden we nog te twijfelen. Wordt het een korte of lange broek. Bij mij werd het een korte en hier heb ik geen spijt van gekregen.
2017_Veluwetocht.jpg

De GPS route bleek uiteindelijk 850 hoogte meters te hebben over een lengte van 97 km. De Veluwe tocht had als doelgroep groep 28 en geen de groep 30+. De route voldeed daar goed aan, omdat deze behoorlijk toeristisch was en dat de snelheid er op bepaalde stukken echt uit moest. Er zaten veel mooie fietspaden en rustige wegen over de Veluwezoom in.
Thuis heb ik de gemiddelde snelheid afgelezen van de Garmin. Deze is niet boven de 28 km/h uitgekomen. Het doel is hiermee bereikt. Lekker als groep gefietst zonder een bepaald gemiddelde na te streven. Normaal vind ik het wel lekken om zeker op zo’n parcours te knallen, maar als er bladeren en eikels op de weg liggen, dan is ligt de limiet een stuk lager. Daarom is nu de tijd gekomen om de ATB weer uit de schuur te halen en de Gazelle voor het 20ste seizoen gereed te krijgen.

Zoals al gemeld was het een toeristische route, bijna een ATB route over asfalt. We hebben daarom ook een paar keer een afslag gemist, omdat het fietspad bedekt was met bladeren en we dit niet als weg herkend hadden. De Garmin gaat vanzelf piepen en dan is het omdraaien of een lusje erbij.

In het verleden heb ik diverse keren in het zelfde gebied over de Veluwe gereden, maar ik heb veel nieuwe wegen en paden gezien. Het uitzicht was vaak prachtig en dan niet alleen vanaf het uitzichtpunt op de Posbank, waar de foto is gemaakt. Robert heeft iemand bereid gevonden om de een foto van ons wilde maken. Dit deed hij een vrij directe wijze.
Ik heb onderweg genoten van de grote heidevelden en mooie dalen onderweg en pas later merkte ik op, ik al hele stukken geen huizen tegenkomen was. Halverwege hebben we nog lekker in het zonnetje op het terras in Laag-Soeren gezeten.
We hebben geluk gehad met het weer. Het is de hele dag droog gebleven. De fietsen zijn wel erg vies geworden, omdat de weg op beboste stukken nog nat was.
Fietsen op de Veluwe is toch anders dan hier in Brabant. Vooral voor de pauze was er geen meter vlak. Niet dat het extreem stijl is, maar toch constant wisselen tussen het binnen- en buitenblad en af en toe even doortrekken tot aan de top. Dat vind ik leuk en in mindere mate herken ik dat vanuit Twente. Dat mis ik in Brabant. Hier is alles vlak.
De smalle soms natte wegen en het heuveltje op en af zorgden ervoor, dat we meer op een lint reden, dan normaal. Hierdoor moest er soms gewacht worden na een helling of op een kruising.
Na een lekke band op het laatst en zonder kleerscheuren, hebben we het eindpunt Café Trix weer bereikt. Hier hebben we de fietsen weer opgeladen en zijn daarna teruggereden naar Schafrath. Daar hebben we met een biertje een punt achter het wegseizoen gezet.

Meestal zijn er nog flink wat mooie dagen in het najaar, maar de reguliere NTFU-tochten zijn er bijna niet meer. Deze tocht was een nieuwe activiteit die we binnen de toercommissie gestart zijn, om ook na Diekirch nog iets op de weg te doen. Hiermee hebben we een seizoensafsluiting ook voor niet Diekirch deelnemers en kan het wegseizoen met een maand verlengd worden.
De reacties die ik heb gekregen waren positief en misschien was dit wel het begin van een nieuwe traditie.

Peter

Led-red.gifLimburg weekend

Door Rene Geven. 
Het is weer voorbij: Limburg Weekend 2017.  
De animo onder de TCN-ers om aan dit geweldig evenement mee te doen was zodanig dat Hotel Café Le Bonheur goed gevuld was. Ook dit jaar werd er met een 2 tal snelheidsgroepen met verschillende routes en kilometers  op vrijdag vertrokken. Toch altijd jammer als het weer dan op zowel vrijdag als zaterdag ons niet erg gezind was. Het gevolg is dan dat het aantal lekke banden ook oploopt.
Maar waar de beste stuurmannen zich maar niet bemoeien met de repareren van de banden wordt met vereende krachten e.e.a. opgelost.

2017_eijsden1.jpg
Klik hier voor de fotoreportage 

Het vaste ritueel van de vrijdag werd ook dit jaar door een ieder gevolgd. 
Na aankomst in Eijsden een paar versnaperingen en ’s avonds gezamenlijk Chinees eten. Onder het eten loopt de spanning al snel op want het spel: Petje op, Petje af zal weer gespeeld gaan worden. Dit jaar stond er meer op het spel dan alleen de bekende eer. Een voet massage, verzorgt door onze begeleidster Liselotte, moest de strijd nog verder aanwakkeren. Uiteindelijk kwam John als winnaar uit de spelersbus. Helaas nog niets terug gehoord van John over het resultaat van de voet massage (??)
 
Een kleinere groep dan normaal ging er zaterdag weer met de fiets op uit. 
Dit ondanks dat allerlei technische vernuftigheden aan gaf dat we het zeer waarschijnlijk niet droog zouden houden. Maar ja, er gaat natuurlijk niets boven je eigen Jan Pelleboer in het peloton in de persoon van Jo Buienradar. 
Na een eerste lekke band en de eerst kleine beklimming zag hij de buien al aankomen en besloot om de kortste route naar Le Bonheur te nemen. 
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we wel wat regen gehad hebben maar ja het kan niet altijd zonnig zijn.
En al helemaal maar niet te spreken over de beklimmingen die wij als TCN-ers op zaterdag hebben gedaan na het zien van de overwinning van Contador op de Angliru. Heb toch nog even naar het hoogte profiel gekeken van deze berg. 
Wat een stijgingspercentages!!!!. Petje af voor Contador (uiteraard ook voor de andere Vuelta renners).
 
Ook het zaterdag avond ritueel van gezamenlijk eten bij de brasserie La Meuse stond op het programma.
 
Bij het ontbijt op zondag had de regen plaats gemaakt voor de zon. 
Warm was het nog niet maar het was wel droog. Na wat onderhoud en controle aan de fietsen (wat hebben  die rem blokken veel te lijden van regen, zand, modder en andere zaken die met al dat water op de weg komen te liggen) vertrokken we weer in 2 groepen richting Nuenen.
De routes waren weer goed in elkaar gezet en brachten ons op zeer verrassende en mooi locaties. 
Met de wind schuin van achteren fiets het allemaal toch een stuk gemakkelijker.  Na de rust pauze had een ieder de gedachte op Nuenen gezet met als resultaat dat, waar het kon, de gas kraan open werd gezet.
 
Als Limburg gangers 2017 hebben we op het terras van Schafrath direct het gehele weekend nog maar even geëvalueerd. En ja, wie er het laatste overbleef, zullen we jullie maar besparen.
 
Zo’n weekend heeft toch enige organisatie nodig: Johan en Frank bedankt.
Maar zeker ook een bedankje aan onze begeleidster Liselotte.
 
Weer laat TCN als vereniging zien dat een zeer divers pluimage aan mensen gezamenlijk een geweldig weekend kunnen beleven.
 

 

Led-red.gifDiekirch Valkenswaard 2017

DV 2017.
 
Met een nieuw parcours in het vooruitzicht waren er ook dit jaar weer enkele TCN leden die de uitdaging Diekirch-Valkenswaard aangingen. Wat meteen een oproep is aan de andere TCN leden om in 2018 ook deel te nemen aan dit geweldige evenement.
Een ieder kan op geheel eigenwijze de tocht volbrengen, alles tussen, ik wil als eerste binnen zijn tot aan de recreatieve insteek, is mogelijk.
 
Op donderdag ochtend 7 uur zijn Theo, Marc, Kees, Jo en Rene richting Diekirch gefietst.
Met Maarten in de auto was ook onze soigneur aanwezig. Het eerste stuk van de route liep naar het bekende pontje waar de Maas werd overgestoken. Toen op naar Valkenbrug waar koffie met gebak genuttigd zou gaan worden. Maarten had net zijn krantje open geslagen toen we arriveerden en de heerlijke Limburgse vla konden verorberen.
Na de koffie door de Voerstreek op naar de lunch. Het weer was intussen wat open getrokken en het zonnetje zichtbaar (maakt het fietsen nog leuker).
 
Nieuwsgierig vertrokken we na de lunch voor het volgende gedeelte. Na de "mooie" tocht van vorig jaar wilde we deze keer weer eens wat anders. Nu wisten we dat er een oude spoorlijn omgebouwd was tot fietspad en daar was de route op gemaakt. Het voordeel van zo'n oude spoorlijn is dat deze vrij recht loopt en met minimale glooiingen kun je kilometers rijden.
Nadeel is dat je van zo'n fijn/ glad fietspad erg enthousiast wordt en vergeet om de juiste afslag te nemen. Later bleek maar weer dat de uitspraak; er leiden meer wegen naar Rome, ook voor Diekirch geld.
Na aankomst in Hotel Dimmer de bekende zaken waar geen verder mededelingen over gedaan worden. Wat wel nog vernoemd moet worden is dat Peter die vrijdag aansloot om op zaterdag mee naar huis te fietsen.
De uit-fietsdag van vrijdag was er een van in totaal 40 km fietsen, 2 terrassen pakken en 5 uur onderweg zijn.

2017Sinteur.JPG
De mooiste foto's van Diekirch-Valkenswaard zijn te vinden op: https://www.conniesinteurfotografie.com/
(ook met leden van Toerclub Nuenen)

En toen de dag waar het allemaal om te doen was, de laatste zaterdag van augustus: Diekirch-Valkenswaard. Om 06.15 start klaar om eerst 11 km naar de start te fietsen.
Dit jaar was een memorabel jaar, het was alweer 1 jaar geleden dat Gerard tijdens de vorig editie van DV was overleden, en dat werd nog eens extra duidelijk door de minuut stilte die werd gevraagd voor de dit jaar overladen oprichter van Diekirch- Valkenwaard dhr Wim Kemps.
 
Het starten van bijna 800 deelnemers verloopt altijd chaotisch maar allemaal zonder ongelukken. Wel is het lastig om elkaar niet uit het oog te verliezen. Nu was het TCN deelnemers veld dit jaar erg klein en de fietsverschillen ook zeker aanwezig. Hierdoor was het dit jaar ook lastig om als groep bij/met elkaar te fietsen.
De tocht van dit jaar ging direct van Diekirch naar en door de Eiffel. In de ochtend, met wat mistbanken, door de Eiffel was een geweldige ervaring.
Een punt ter verbetering mag ook genoemd worden. De tocht ging ook door het zuidelijk stads gedeelte van Aken(!!) Hopelijk vinden ze hier volgende jaar een betere oplossing voor.
 
Met 6 TCN-ers aan deze tocht begonnen en ook alle 6 gefinisht. Om dan toch het competitieve in mezelf naar voren te laten komen hebben we het zeer zeker niet slecht gedaan met de finish plaatsen: 90/ 107/ 135/ 179/ 366/387 van de 706 die voor de sluitingstijd van 20.30 binnen zijn gekomen.
 
Om af te sluiten waar dit stukje ook mee begon: Deze tocht kan door een ieder naar eigen keuze ingevuld worden, met meerdere TCN deelnemers kan de TCN slogan (samen uit, samen thuis) zeker van toepassing zijn.
 
Met dank aan onze begeleiders Maarten en Henk.
Frank de Jong bedankt voor de organisatie.
Om een idee te krijgen van DV2017 heeft Marc weer een filmpje in elkaar gezet zie:

https://www.youtube.com/watch?v=EHFaXlItZ94

Tot volgend jaar
Rene Geven

 

Diekirch-Valkenswaard 2017

Een verslag vanuit de volgwagen

2017_DV.jpg

Donderdagochtend 7 uur exact staan 2 dapperen ( Theo en Rene)  vol ongeduld te trappelen om naar ons hotel in Wallendorf-Pont te fietsen, eentje, onze Jo,  was ietsjes te laat maar dat gaatje had hij in Geldrop al gedicht. Verder zou iedereen heel mooi bij elkaar blijven, was de afspraak. In Geldrop werden Mark en Kees opgepikt, zodat we met vijven naar de eerste pauzeplaats in Valkenburg reden. Want daar was de keuze en formaat van de vlaaien het grootst.
Onderweg een krantje gekocht om de wachttijd op de jongens te verpuzzelen. Ging mooi niet door want het tempo lag zo hoog dat ik nauwelijks een paar woordjes had ingevuld of ze waren er al.
De tweede stop lag boven op de Baraque Michel, na 160 km, en jawel, heerlijk in de zon. Meestal is het andersom: zon in Brabant, wolken in Limburg en regen in de Ardennen. En weer geen tijd gekregen om rustig wat te lezen. Het tempo lag hoog.
Het driedubbele omelet met een stoot cola smaakte prima, genoeg in de tank voor de rit naar de derde stop, vlak bij Burg Reuland. Vanaf Sankt Vith was de route schitterend, ook vanuit de volgauto, langs het riviertje de Our
die we vanaf toen bijna constant zouden volgen tot aan ons hotel.
Ook als je geen trap hoeft te doen is het een ongelooflijke afstand. Respect.
Rond zeven uur, na zo’n 11 uur fietsen werd het eerste Luxemburgse biertje getapt.
De vrijdag staat altijd in het teken van herstel, koolhydraten innemen in de vorm van vlaai en pasta, een beetje losfietsen van terras naar terras en ’s avonds wachten op de anderen, te weten Peter met privé-chauffeur Henk.
Geen nieuwelingen erbij dit jaar dus met de zenuwen voor de start viel het wel mee.
De weersvoorspellingen waren goed maar midden in de nacht barstte het onweer los en dachten we “het zal toch niet weer” !  Gelukkig was het ’s morgens droog, beetje nat wegdek, maar de hele verdere dag was het perfect, warm zelfs.
Wel spannend : de route was compleet anders, gelijke afstand maar met 3300 hoogtemeters vooral door de duitse Eifel een stuk zwaarder, op papier dan.
Deelnemers dit jaar 756, wat minder als anders. Bij de start werd de onlangs overleden oprichter van de tocht Wim Kemps met een minuut stilte herdacht
Bij de eerste post, boven op de ruim 800 meter hoge Schwarzer Mann lag het gezelschap al zo ver uit elkaar dat Henk en ik besloten om elk een volgende post te nemen zodat iedereen toch even de volgwagen kon gebruiken.
De route door de Eifel was mooi, enige minpuntje was het stuk door omgeving Aken.
Onderweg heb ik geen enkele klacht gehoord over de zwaarte van de route, het leek wel gemakkelijker, beter lopende klimmen en goede wegen. Dat was ook te zien aan de koppen op de pauzeplaats, niks getekende gezichten, maar blozend en vol goede zin. Bij de laatste post is dat toch wel ietsjes anders en begint zich een duidelijk verlangen naar de eindstreep af te tekenen. Theo was daar als eerste rond drie uur, kwartier later Peter, kwartier later Mark, kwartier later Rene, en Kees en Jo kwamen rond half vijf langs.
Dat zou een zeer vroege aankomst in Valkenswaard betekenen. Mooi, want begon zin in een trappist te krijgen.
Niet alleen van fietsen krijg je dorst, ook van er naar kijken.
Theo om kwart over vier over de finish, nog nooit vertoond zo snel, Peter kwartier later, Mark etc. enzovoort.
Kees en Jo rond 6 uur. Een puike prestatie van iedereen, chapeau.
En vanuit de volgwagen: leuk, dankbaar, gezellig onderweg en veel aanspraak,  vermoeiend maar anders dan op de fiets, heel anders, zo anders dat ik volgend jaar toch weer wil fietsen.
Volgend jaar wordt Diekirch voor de 40e keer verreden, een jubileumtocht dus. Misschien iets voor een grote delegatie TCN’ers?

Maarten

 

Zeelandtocht 2017  7/8/9 juli

 

Zaterdag 8 juli

Door Theo Rooijackers

Na de nodige consumpties op de vrijdag konden we zaterdagmorgen, nadat we goed uitgeslapen hadden, beginnen met een uitgebreid ontbijt op het terras. Die dag was er keuze uit een korte en een iets langere rit. De meesten kozen voor de korte, waarschijnlijk dachten die net als ik een beetje fietsen om de tijd te doden is voldoende. Na een terrasje en twee eettenten konden we tevreden terug rijden naar het groepsappartement. De hechte groep splitste zich daar in tweeën: de terrasgroep en de tour-kijkers.

‘s Avonds kon iedereen zich weer tegoed doen aan de 3 gangen warme maaltijd. Die avond was iedereen op tijd naar bed. De volgende morgen was het vertrek al om 8.00u

Zondag 9 juli

De meesten hadden die morgen een doel. Voor de meesten was het “De Stam” in Gerwen halen. Er waren ook andere doelen, zoals Hans die wilde nog wel eens zien dat er een sandaal werd opgegeten. Hij was namelijk vrijdag als eerste op locatie, als hij ook als eerste bij de Stam zou zijn dan zou die sandaal er aan gaan.Eerste weer even eten, het begon al een routine te worden, de koffie, thee, melk en sinaasappelsap begeleiden de broodjes en verschillende soorten brood.Na het inpakken van de tassen werden deze ingeleverd bij de aanhanger en busje van Coen. En konden ze weer terug naar Nuenen zoals deze gekomen waren.De dames, die de drie dagen het eten hadden verzorgd, hadden niet veel problemen met het koken, het probleem was meer de vaatwasser. Deze was 2 keer stuk gegaan maar gelukkig werd deze ook steeds weer vrij snel gerepareerd.

We vertrokken in 2 groepen, de samenstelling was al van tevoren bekend. De route ging eerst door de duinen naar het noorden. Omdat de route op kaart was uitgezet en niet gecontroleerd (vrijwilligers kunnen zich hiervoor opgeven) kwam het voor dat de route soms een ander wegbedekking had dan dat onze voorkeur is. Maar op de stukken gravel in de duinen had je ook een mooi uitzicht. De zon scheen en de weg was droog, er was weinig wind, so who cares.

De groep waar ik in mee fietste had op de heenweg 2 lekke banden en op de terugweg geen, de ander groep had iets minder geluk hiermee. Halverwege de rit was er een eetgelegenheid gereserveerd. Beide groepen kwamen vrij snel achter elkaar binnen. Het was vanwege het goede weer al druk bij het restaurant maar het eten en drinken kwam redelijk snel. Afrekenen en daar gaan we weer.

Na een uurtje ben ik even gestopt voor een sanitaire stop (in de natuur). Ik had dat nog gemeld maar de boodschap, uhhhh de melding bedoel ik, was niet aangekomen. En even later stond ik daar alleen. Ik had de route ook op de Garmin staan, dus er maar achteraan. Even later kwamen ze mij al tegemoet gefietst. Volgende keer maar iets harder roepen.

Zo nu en dan konden we het fietspad niet vinden die de GARMIN wel aangaf, maar na een kleine omweg kwamen we dan weer op de route. Dus zo nu en dan was de route een leidraad die we volgden. De route was mooi en afwisselend.De terugweg ging beter dan de heenweg. Waar dat aan ligt weet ik niet zeker, goed gegeten, voldoende bloedverdunners gehad, iets minder wind of het iets meer voorin in de groep rijden, het zal wel een combinatie zijn geweest.

Terug in Gerwen hebben we nog een paar consumpties genomen en de kookstaf: Petra, Dolores en Yvonne, nogmaals bedankt.

Kort samengevat: het is een mooie culinaire reis met een gezellig gezelschap, waarbij je veel moet fietsen in een mooie omgeving om niet te veel aan te komen. En als lichamelijke herinnering voel je je spieren en zitvlak nog enkele dagen. En niet vergeten Hans was met bloed, zweet en tranen als eerste bij De Stam. Dus dat opeten van de sandaal houden we nog tegoed.

 

Ik wil de organisatie en de stille krachten bij deze ook even bedanken.

Mensen bedankt, het was een mooi weekend.

Een filmpje gemaakt door Marc Stoker is te zien op Youtube  https://youtu.be/F6eMtUYRgY4

 

Lutzerath 2017


Klik op de foto voor de fotoreportage

Lutzerath 2017

Dag 1 25 mei (Hemelvaartsdag)

Door René Geven

Na wijs beraadt is mij de eer toegewezen om het openingsstuk van onze 4 daagse Lutzerath trip 2017 op papier te zetten. Voor mij persoonlijk was het de eerste keer dat ik deel ging nemen aan 4 dagen fietsen rond Lutzerath en langs de Moezel. Er stond me een uitdaging te wachten, daar wezen de signalen van senior deelnemers op. Alles op en af en er was ook nog een “kist” waar we langs moesten. De voorbereidingen vanuit de organisatie waren voortreffelijk. Een vertimmerde aanhanger bood plaats aan nog meer fietsen en een strak schema zorgde ervoor dat we op tijd konden vertrekken. Bij aankomst direct eigen gemaakte appeltaart en vers gezette koffie.

Nog vlug de kamer indeling regelen, omkleden en dan de fiets op. 12.00 uur iedereen start klaar, ja, ja, de eerste dag stond er meteen een rit gepland.

Met een gemêlleerde groep werd de eerst rit ingezet. Maar bij “Lutzerath” zijn gezelligheid, samenhorigheid en boven wachten niet alleen loze woorden maar worden deze ook nageleefd. Gemiddeldes en top snelheid zijn woorden die alleen vloeien nadat er eerst het woord bier uitgesproken is.

Na de eerste rit kon ik beamen dat er weinig vlakke stukken zijn maar dat we gezamenlijk zijn vertrokken en ook als groep weer bij onze accommodatie zijn terug gekomen. Wat er daarna op de eerste dag in Lutzerath is gebeurd, blijft in Lutzerath. Dat het “peloton” langzaam maar zeker uit elkaar viel zal niemand verbazen. De ‘echte’ kopmannen bleven maar doorgaan.

 

Dag 2 vrijdag 26 mei

Door Jo Theunissen

Het gebruikelijke ochtendritueel. Vanaf 8.30 uur ontbijt, prepareren en om 10.30 uur van start met het ritje richting de Moezel en dan naar Cochem. In de buurt van Bremm passeren we drie jongens uit Bonn op de fiets bepakt en bezakt. De rugzak was groter dan het bovenlichaam, maar ze bleven toch mooi een poosje in ons wiel. Goed voor mijn conversatie Duits voor gevorderden. Stefan Maas, de oud hoteleigenaar, was voor deze dag ook aangesloten.

De temperatuur was inmiddels opgelopen naar 25°C. Onderweg viel wel op dat er veel politie met sirene langskwamen, waarschijnlijk op weg naar een ernstig ongeval. We pauzeren langs de Moezel voor een picknick in de schaduw. Bij de picknick kwamen we een wandelaar tegen. Hij vertelde dat hij van het noorden van Duitsland, Ost-Friesland was vetrokken en op weg was naar Santiago de Compostela. Aankomst eind augustus gepland, we misten wel de St. Jacobsschelp.

Bij Bremm moesten we voor de eerste keer echt klimmen. Een klim van bijna 6 km. Dat was echt afzien bij deze temperatuur. Om 15.00 uur kwamen we weer bij het hotel aan na een rit van ±90 km. Uiteraard werd de nodige alcoholpercentage naar binnen gewerkt. Zogenaamd het bekende hersteldrankje. Afsluitend hadden we een BBQ. Het is ook de dag dat Tom Dumoulin zijn maglia rosa kwijtraakte. Hopelijk niet definitief. Zondag weten we meer.

 

Dag 3 zaterdag 27 mei

Door John Olsthoorn

Na een zware avond is iedereen weer monter bij het ontbijt. Mijn kamergenoot had een zware avond maar is na een frisse douche weer als herboren. Het ontbijtbuffet is weer zoals gebruikelijk voortreffelijk. We slaan weer voldoende koolhydraten in want dat zullen we vandaag ongetwijfeld weer nodig hebben voor de beklimmingen in het mooie warme weer. We klagen niet dat de temperatuur ‘s-morgens de 20°C al snel overstijgen. Vele herinneren immers nog afgelopen jaar waar we halverwege moesten omdraaien vanwege de lage temperatuur en hevige regen.

We vertrekken wat later om ca 10:30, want anders zijn we met de geplande tocht van ca 100 km zo vroeg terug op het terras van restaurant Maas. Via de afdaling naar Alf richting Zell. We steken de Moezel over en na het standbeeld van de bekende Zeller schwarzen Katz nemen we mooi glooiend weggetje met een laag stijgingspercentage. Natuurlijk blijft dit niet voortduren. Na enige km's zo geklommen te hebben zien we Wim op een Hoek staan en hier zien we dat de weg nu duidelijk serieus gaat stijgen. Alras wordt de groep uiteen gedreven en stijgt iedereen in zijn eigen cadans en snelheid. Boven staan Wim en José om de watervoorraad weer aan te vullen. Ook heeft Jose dropjes voor wat zout. Als iedereen boven is en weer enigszins hersteld vervolgen we onze weg.

Vandaag hebben we 2 stops vanwege de hitte en onbarmhartige zon. Na deze stop gaat iedereen weer monter op weg en komen we op een lange glooiende weg. Doordat de eersten de snelheid er goed in hebben wordt de Groep iet wat gesplitst. Het eerste gedeelte van de groep mist door de snelheid en onoverzichtelijkheid de afslag waar Wim wilde afslaan. Slechts 4 van de 13 staan bij Wim de rest is door in de lange afdaling naar Zell. We bellen wel maar onderweg de telefoon opnemen is niet handig dus vervolgen de rest ook weer voor de mooie 10 km lange afdaling naar de oevers van de Moezel in Zell.

Iets buiten het centrum van Zell rollen we aan de oever onze plaids uit en genieten in het zonnetje en de anderen onder de schaduw van een boom van een overheerlijke lunch van Jose.

Na de lunch vervolgen we onze weg weer richting Lutzerath. We steken de Moezel weer over en hier hebben sommige genoeg van de tocht en nemen de kortste route terug naar het hotel. Anderen hebben ietsjes meer energie en nemen een iets langer route. De ‘kist’ past hier vandaag niet bij en deze laten we dus maar liggen vandaag. Dat is iets voor morgen. Met een laatste venijnig klimmetje komen we weer moe maar voldaan aan bij Hotel Maas.

Het is nog stilletjes op het terras want veel zitten op hun kamer te kijken naar de ontknoping van de Giro in de laatste bergetappe. van even lekkere Bitburger pils of een Dominikaner Weissbier.  Nog maar even niet aan denken en nog genieten van het laatste avondbuffet en zwoele avond op het terras in Lutzerath samen met de tientallen Nederlandse motorrijders die hier ook zijn neergestreken. Moe, voldaan en misschien lichtelijk aangeschoten zoeken we onze bedjes weer op voor de laatste overnachting in Duitsland.

 

Dag 4 zondag 28 mei

door Geert van Rooij
Vertrek 9.30. Coen heeft te veel last van een blessure en gaat niet mee.
Vandaag ook geen volgauto, Wim en José zijn zaterdagavond al vertrokken ze hebben de volgende dag een communiefeest met hun kleindochter.
Na een afdaling pauzeren we in Bad Bertrich waar we bij eiscafe Vittoria ons goed doen aan koffie met appelstrudel of coupe vanille-eis mit erdbeeren.
Een ontmoeting met een dorpsbewoonster brengt nog de nodige hilariteit met zich mee, aan een van haar schoenen zit nog het prijskaartje(!).

Na de pauze weer een mooie klim. Bij de splitsing kiest een aantal fanatici (of dwazen) voor 'De Kist'. Een afdaling van 18% en vervolgens een klim van een vergelijkbaar percentage. De rest van de groep voor een geleidende klim met mooie vergezichten.
'De Kist' is een beeldbepalende fabrieksgebouw Huthamaki (volgens een kenner betekent dit ‘hoeden maken’ in het Fins).
Na douchen, soep en een verfrissing vertrekken we rond 13.00 uur weer richting Nuenen. We kunnen dan de beslissende tijdrit van de Giro nog meepikken.
We kunnen terugkijken op een mooi lang weekend, prachtig weer, (h)eerlijk fietsen, zwoele avonden, Radler 0%, Landbier, Weizenbier en Eifelfeuer (of feuerteufel).

Een filmpje gemaakt door Marc Stoker is te vinden via deze link.

Wim en José, Henri en Kitty bedankt

Bis nächsten Jahr.

 

 

Lentetocht 2017-Verslag vanuit de volgwagen.

Zondag 14 mei, moederdag, maar ook de dag van onze traditionele Lentetocht. Een rit waarbij voor een keer snelheid en prestatie zwaar ondergeschikt zijn aan het sociaal samen zijn. Kortom lekker fietsen , veel kletsen en na afloop op het terras alles van commentaar voorzien.

De weersvoorspelling was uitstekend, en zo ook de realiteit. Korte broek dus. En dat is goed voor de opkomst. Ik heb 61 mannen/vrouwen geteld. Aangezien bij de meesten van ons de kinderen het nest zijn uitgevlogen, is moederdag nauwelijks meer een reden om niet te komen. Een mooie opkomst, maar stel je voor als alle 290 leden zouden komen, dan zou onze fotograaf Cees wel vijf foto’s aan elkaar hebben moeten plakken, of hadden we een tribune nodig van 10 meter hoog. Afijn, onder leiding van wegkapitein Huub Strijbos en boskapitein Martin van den Oever gingen de pelotons op weg en de bossen in. Overigens, de bikers zagen er in hun officiële tcn-tenue keurig uit!

Na 500 meter bij de Oude Lindeboom ging het al fout, een record wat betreft mekaar kwijtraken, omdat de ene helft afdraaide naar Mierlo en de andere helft naar Gerwen, omdat ze drie snellere mannen achterna reden die een eigen rondje gingen maken. Gelukkig kon de volgwagen hen snel achterhalen en overtuigen dat ze het bij het verkeerde eind hadden. Al snel werd aansluiting bij de “goeie”groep gevonden. Van toen af liep alles gesmeerd. Een mooie rustige route richting Asten en Heusden, heerlijk weer, nauwelijks auto’s op het parcours, ook geen publiek trouwens, hooguit een enkeling die verbaasd zijn ogen uitwreef over zoveel kleurenpracht op de langszoevende fietsen. Ook verbaasd over hoeveel er gesproken kon worden in het peloton tijdens het fietsen bij degelijke snelheden. Vanuit de volgauto is het een formidabel (vrij naar speaker Jan Peeters) gezicht om de groep in het zonnetje onder de groene bomen te zien fietsen.

Om het verdriet van zelf niet fietsen te verdringen, keihard Status Quo opgezet. Toch is volgen per auto heel leuk. Zowiezo geen last van de wind, geen enkele zweetdruppel en genieten van het landschap met prominent onze club in beeld. Alleen zou het fijn zijn geweest als ik bijvoorbeeld een heel klein pechgevalletje met lek had kunnen noteren, gewoon voor het nuttige gevoel. Geleuter natuurlijk, niemand ook maar een probleem is gewoon top. Na 66 kilometer weer terug bij ons aller Schafrath. Vol terras, nog steeds volop zon en een eerste rondje geschonken door John en Simone. Bijzonder aardig. Een mooie afsluiting van een gezellige Lentetocht 2017.

En ’s middags begon het zowaar te regenen, goed gepland toch?

Met dank aan Huub en Martin voor de routes, Cees voor de groepsfoto, ikzelf voor de volgauto, en John en Simone voor de drank.
En,  volgend jaar is er weer een kans voor de thuisblijvers om erbij te zijn.

Maarten

 

Benidorm 2017

Een week fietsen met goed weer in april is een mooie seizoensstart. Daarom heb ik me eind oktober, na 2x Mallorca, voor het eerst opgegeven voor de Benidorm reis. Er waren mij toen al ruim 30 mensen voorgegaan. Belangstelling genoeg dus. Gaandeweg werd duidelijk dat er een volle bus TCN-ers zou zijn en dat er in de aanhanger voldoende ruimte voor alle fietsen zou zijn. Dan moesten de fietsen natuurlijk wel in een doos. Een maand voor het vertrek was er ook nog een informatiebijeenkomst in Café de Stam in Gerwen. Daar werd de rest van de reis duidelijk: first class stoelen (super), busindeling, vertrek vanaf het Eeneind op vrijdagmorgen 7 april, kamerindeling in het hotel, routes zouden door Theo Baudoin worden gemaakt. Alles perfect geregeld, alleen m'n koffer moest ik nog zelf pakken.

24 uur in de bus is natuurlijk niet het allerprettigste vooruitzicht, maar viel achteraf prima mee. Gewoon rustig blijven zitten en niet de hele tijd denken dat het zolang duurt, zoals een aantal ervaren rotten al aanraadden. In het hotel bleek het behoorlijk druk te zijn en zaten we op allerlei verdiepingen (t/m de 14-de). Dat betekende natuurlijk dat de meesten altijd met de fiets de lift moesten nemen. Dat was niet heel handig, maar ach, iedereen was elke dag gewoon om 9:30 present voor het fietsen.

De dagen zijn op zo'n vakantie gelukkig nooit erg ingewikkeld. Vanaf 8:00 ontbijt, om 9:30 vertrek voor fietsen of strand / markt / stad / golf.
Na afloop al dan niet in fietskleren verzamelen op het terras van het hotel. Vanaf 19:30 avondeten.

Op het terras bleek iedere dag opnieuw dat iedereen een prima dag had gehad. Hooguit waren de bergen toch iets zwaarder dan gedacht. Maar na wat drankjes was dat weer snel vergeten en gingen ze volgende dag gewoon weer.

Voor degene die nooit in Benidorm zijn geweest. Er wonen ca. 70.000 mensen, maar er zijn wel 500.000 bedden. Daarmee heeft Benidorm na Londen en Parijs de meeste hotelbedden in Europa. Al die toeristen willen natuurlijk zo dicht mogelijk bij de zee zitten. Daarom is er veel hoogbouw. Zoveel dat Benidorm wereldkampioen is met het grootste aantal gebouwen van hoger dan 35 m per inwoner. In totaal bijna 400 gebouwen van 35 m of hoger.

Zo'n grote stad lijkt niet zo aantrekkelijk om vanuit te gaan fietsen. In het midden van de grote doorgaande weg is er sinds kort echter een fietspad, waarmee je prima de stad uit kunt fietsen. Maar het duurt echt wel een tijdje voor je de drukte uit bent. Maar eenmaal de drukte uit, dan is het ook echt rustig en kom je nauwelijks nog auto's tegen. En verder kun je bergop fietsen niet vermijden. Je kunt tot 1024 m (Port de Tudons), ook wel bekend als de ingang van het militaire terrein. Je kunt daar vanaf drie verschillende kanten komen en hebben dat in de Benidormweek ook gedaan. En dat is allemaal erg mooi fietsen. En verder ook nog veel meer mooie weggetjes gefietst. Tijdens de terugreis is er nog een inschatting gemaakt van de totaal gefietste afstand. Weet niet meer wat er toen is geschat, maar hierbij mijn schatting: Met 38 fietsers maal 7 fietsdagen maal gemiddeld 75 km per rit komt dat uit op 19.950 km. Dat is van Nuenen naar Nieuw Zeeland, ofwel half de aarde rond! En als er gemiddeld 1000 hoogtemeters in een rit zaten, dan is dat bij elkaar 266.000 hoogtemeters, ofwel 30 maal de Mount Everest (8848 m)!

Ik noemde net al de terugweg. Tja, aan alles komt natuurlijk een eind. Wij kwamen op zondag 16 april om 13:00 weer terug in Nuenen. Daarna kon ik iedereen weer snel huiswaarts om de paaseieren te gaan zoeken of verstoppen.

Ten slotte wil ik de organisatie (Hans Jochems, Gerard Vrijhoeven, Coen van Bergen, Harry van Dommelen) van harte bedanken.
Ik heb nauwelijks iets anders hoeven doen dan m'n koffer inpakken en trappen op de fiets natuurlijk.

Han Adriaens

 

Terugblik op Benidorm 2017

Een terugblik op de voorbereiding van de Benidormreis van 2017 start feitelijk met een triest bericht. Ontvangen tijdens  de koffiepauze van een tourritje ergens achter Bladel op een dinsdagochtend  21 juni 2016. Bij thuiskomst werd ik met het droevige nieuws geconfronteerd van het overlijden van Peer Pero, een dag eerder.
Ine Löring had met Peer en een aantal anderen het initiatief genomen om een Benidorm borrel te organiseren in het najaar. Verder ontbrak iedere vorm van communicatie daarover, ook over een eventueel contact met café Schafrath over een reservering op zaterdag 8 oktober.
In de tussentijd had ik al nagedacht om de organisatie van de Benidormreis 2017 voor mijn rekening te nemen en nadat Gerard Vrijhoeven had ingestemd om dat samen met mij te willen doen, heb ik de knoop definitief doorgehakt. Gerard was namelijk al vanaf het eerste begin van de Spanje reizen een van de organisatoren van de reizen naar o.a. Salou en Benidorm en van hem kon ik me herinneren dat hij de voorbereidingen en de organisatie prima voor elkaar had. Zo gezegd, zo gedaan.
Na afstemming met Frank Geers over de eventueel nog te organiseren reis naar Mallorca, een overleg met de voorzitter van onze vereniging Maarten Klomp over het principe van een verenigingsactiviteit, zijn we samen aan de slag gegaan. Allereerst zijn we begonnen met de organisatie van de Benidormborrel in café De Stam in Gerwen op zaterdag 8 oktober. Deze bijeenkomst werd bezocht door bijna alle deelnemers aan de Benidormreis 2016. In het begin van de avond hebben we stil gestaan bij Peer en zijn organisatie van de Benidormreis 2016.  Gerard had een wervelende en wervende presentatie voorbereid voor de organisatie van 2017. Het werd verder een gezellige avond met de presentatie van Gerard, er werden tal van herinneringen opgehaald mede door de foto’s en video’s die werden vertoond. We konden terugkijken op een geslaagde avond.
Tijdens de presentatie werd er een mededeling gedaan over het maximaal aantal te vervoeren fietsen in de aanhanger. Er zouden met de standaarddozen zoals die tot nog toe werden gebruikt maximaal 32 fietsen in kunnen worden vervoerd. Dat had Coen van Bergen al becijferd Er rekening mee houdende dat er in de aanhanger ook nog bagage zou moeten worden vervoerd.
Bij mijn eerste contact met Mallory van Weerden van Solmar heb ik maar meteen laten weten dat de kans groot zou zijn dat we het gezelschap van TC Nuenen misschien wel een hele bus zouden kunnen gaan bezetten. Het aantal aanmeldingen steeg tot uiteindelijk maximaal 47, incl. een verlate reactie van Jo Theunissen die uiteindelijk ook nog kon worden verzilverd met een plaats in het benedendek.
Met een volle bus in het vooruitzicht en de mogelijkheid om de bagage in het kofferruim van de bus te kunnen plaatsen werd door Coen opnieuw gewikt en gewogen en gemeten en met hulp van Harry van Dommelen werd opnieuw een indeling gemaakt voor het bergen van de fietsen. Door een standaardmaat te hanteren voor de dozen konden er uiteindelijk geen 32 maar als het moest misschien wel een kleine 50 fietsen in worden vervoerd. Uiteindelijk zouden er 38 fietsen in de aanhanger moeten en één tandem.
Coen en Harry hebben het er druk mee gehad. Vooral Coen die verschillende dozen bij diverse rijwielzaken heeft weten te verzamelen en heeft omgebouwd en heeft verspreid onder de deelnemers is vele uren bezig geweest met de voorbereiding en het rijden van vele kilometers. Heel veel kilometers, o.a. door een ritje op en neer naar Rucphen met aanhanger om o.a. zegge en schrijven één doos op te halen die aan de specificaties voldeed !
Tijdens de voorbereidingen zijn Gerard en Hans zeker drie tot vier keer bijeen geweest om een fles wijn te nuttigen tijdens een overleg. Ook met Coen werden nog speciale bijeenkomsten belegd om de nodige zaken af te stemmen en te overleggen. Ook moest nog worden gedacht aan het verzamelen van de mogelijk te verrijden routes in en rond Benidorm. Theo Baudoin werd gevraagd om de routes voor zijn rekening te nemen. Theo had namelijk daarvoor al 5 keer deze reis georganiseerd en had de nodige ervaring opgedaan met routes. We konden per dag uiteindelijk kiezen uit 5 verschillende routes. In Benidorm zelf hebben we per dag een indeling gemaakt voor de verschillende groepen die onder begeleiding van een wegkapitein routes gingen rijden. Daarvoor werd bij het ontbijt een inventarisatie gedaan onder de verschillende potentiele voorrijders en werden de groepen kort voor vertrek ingedeeld.
Op 13 maart werd ter voorbereiding op de reis nog een informatieavond georganiseerd in café De Stam in Gerwen en werden we door Gerard weer verrast door een professioneel ogende presentatie van de te ondernemen reis naar Hotel Poseidon in Benidorm. Een reis met first class stoelen met volgens Kees Maasakkers voldoende been ruimte. En dat wil wat zeggen omdat dat toch een grote mens is. Een hotel met volpension, ook al kon niet iedereen, vanwege de lengte van sommige ritten gebruik maken van het middageten. Daarnaast ook nog een all inclusive voorziening voor de drankjes van s’ morgens 10.00 tot 24.00 uur. Dat all inclusive was een gouden greep gezien de vele volle dienbladen met hersteldrank die ik voorbij heb zien komen. En dat alles voor een prijs van € 490,- voor een negendaagse reis, waarvan 7 nachten in het hotel en twee korte nachten in de bus tijdens een busreisje van ruim een etmaal. Achteraf viel het menigeen mee, zo werd vernomen. Vooraf was er wel vrees bij sommigen voor een reisje van minstens 24 uur in een bus. We konden echter nog van geluk spreken omdat we met een eigen gezelschap reisden en overal vlot konden vertrekken en weinig oponthoud hadden.
Over de week zelf kan ik kort zijn. Het was al mooi weer en het werd steeds mooier en warmer. Voor volgend jaar wil ik bij Solmar een week met hetzelfde weer boeken. Het hotel zat in de zogenaamde Semana Santa bomvol waardoor de gevraagde kamers niet gepland en gereserveerd konden worden op de eerste verdieping waarvoor wel uitdrukkelijk was geopteerd bij Solmar. We hebben dat uiteindelijk soepel kunnen oplossen door rekening te houden met de wensen van enkelen. De jeugd werd naar de hoogste etages verwezen en kon kiezen of ze met de fiets via de lift of met de trap willen gaan. Voor mensen die op de hoogste etages zaten een extra sportieve uitdaging.
We hebben een superweek gehad zonder wanklank en mooie ritten gefietst in het binnenland van de Costa Blanca. Veel en soms zware kilometers gereden. Nu de Benidormreis wat organisatie weer staat als een huis lijkt het me dat we volgend jaar weer een reisje voor 2018 kunnen gaan organiseren. Bij deze wil ik melden dat ik dat wel weer wil doen. Wel graag samen met degenen die ook deze reis tot een succes hebben gemaakt. Nadere mededelingen over een vervolg volgen zo spoedig mogelijk via de gebruikelijke communicatiekanalen van TC Nuenen.
Gerard, Coen, Harry en Theo namens alle deelnemers van de Benidormreis 2017 bedankt voor jullie inspanningen. En alle deelnemers bedankt voor de gezellige en sportieve week.

Hans.