Gulbergen24


 

 

 

Gulbergen24

Informatie, foto's en uitslagen kunt u vinden op de site van Gulbergen24 Klik hier

Voor de nieuwsbrieven Klik hier

Voor Facebook Klik hier

Ons relaas over de Gulbergen24

Door Frank Creemers (TEAM Schafrath) 
Al enkele maanden geleden besloten wij om met een groep weer deel te nemen aan de Gulberg24.
Deze was op zaterdag 24 en zondag 25 september 2016.
Het betrof louter TCN-LEDEN die voor Team Schafrath ten strijde zouden trekken.
De deelnemers waren: Maarten Klomp, John Olsthoorn, Coen van Bergen, Peter van Os, Kees
Maasakkers, Gerd Seeters, (en ondergetekende) Frank Creemers.
John zou de taak van captain op zich nemen en regelde “alles” aangaande tenue’s en logistiek/media. Coen was de materiaalman en mede-regelaar (tent/materiaal/verwarming etc).
De taken waren dus goed verdeeld.
Op de vrijdag werd besloten om s ’middags het zaakje op te bouwen, op de voor mij bekende plek waar we al voor de 6e keer bivakkeerde. (mijn 5e deelname)
Het was met vereende krachten weer vlot opgebouwd, en de sfeer zat er meteen goed in!
In de avond met z’n allen de Gulbergen-tent in gedoken voor de interactie – met bier (hoe ken het ook anders hihi). Oftewel koolhydraatjes stapelen.
Toch op tijd naar huis om de volgende dag fris te starten.
Ik had een startlijst opgesteld waarbij Kees niet in de nacht zou fietsen. (onverantwoord op zo’n leeftijd… )
Peter zou de kop afbijten. Kees reed 2 x voor het donker.
Het weer was zoals inmiddels ieder jaar uitmuntend te noemen. Wat een mazzel.
Strakblauwe lucht en het parcours heerlijk stoffig – uche uche.
Natuurlijk zit er altijd een bepaalde competitie in, dus menigeen gaat tot het gaatje!
Ook onderling wordt er naar elkaar met een schuin oog gekeken. Wat was jou snelste rondje?
En hoe staan we in het tussenklassement…
De schemering brak aan en ik reed voor de 2e keer en dan ook direct 3 rondjes.
De afspraak was 2 rondjes in het licht en 3 in het donker.
Toch een zeer aparte belevenis in de nacht te biken.
1 Keer hadden we pannen – toen Peter zich opmaakte voor zijn rondjes bleek hij spaakbreuk te hebben. Geen nood ik sprong in de bres en zo had hij de tijd om het op zijn gemak te repareren. Daarna was hij weer aan de beurt.
De nacht doorkomen is voor een ieder verschillend. De een kan slapen de ander amper.
Ik heb me nog lekker laten masseren die nacht door het continue aanwezige massageteam.
Heerlijk! De ochtend brak en het begon op te schieten. Langzaam aan kwam er steeds meer publiek.
Familie, vrienden en kennissen genoten ook van het spektakel.
Op een gegeven moment bleek dat we precies uitkwamen met de rondjes voor 13 uur.
John sloot daarom af, en hoefde niet meer volle bak.
Gezamenlijk sloten we af door over de finish te bollen. Nu is het pas echt een feesie.........
We feliciteerden elkaar met een 23e plek van de 34 teams.
Voor de statistieken: 62 rondjes – ca 465 km met een gem leeftijd van 56,5 Chapeau!
Afdrinken op het terras, gezellig nababbelen en de prijsuitreiking aanschouwen.
Gulbergen24 – 6e editie zit er weer op.
Complimenten aan de organisatie/vrijwilligers van dit geweldige evenement die voornamelijk door TCN wordt ondersteund en opgezet.
Op naar een volgende keer (wie weet)

Klik op foto voor meer.

De Gulbergen24 in je eentje

Door Maarten Klomp
Je weet dat je moe gaat worden, maar niet dat je een week later nog pap in je benen hebt.
Je weet dat je over bospaden, hobbels en boomwortels moet, maar niet dat je polsen 5 dagen nodig hebben om te herstellen.
Je weet dat je achterwerk het niet leuk vindt zolang op een zeem te zitten, maar niet dat je vel nog lang gevoelig blijft (en dan hebben we nog niet eens in de regen gereden).
Je weet dat er mensen komen kijken, maar niet dat er zoveel zijn die naar je roepen en voor je klappen.
Je weet dat je ingehaald gaat worden, en hard ook, maar niemand zit te dringen en allemaal zeggen ze ook nog bedankt als je opzij gaat.
Je weet dat de bult oprijden normaal best goed gaat, maar niet dat na 36 keer je het tempo hebt van een wandelaar.
Je weet dat Jos 60 rondjes rijdt, en nu weet je ook hoe gruwelijk veel dat is en hoe zijn lijf moet voelen.
Je weet dat het ’s nachts donker is over het kanaal, maar niet dat als je lamp uitvalt, je je eigen voeten niet eens meer kunt zien. Wachten dus op een voorrijder.
Je ziet Frans en Gerard met de finishvlag staan, maar je mag nog een extra rondje van ze. Waar haal je de energie vandaan om die rotbult weer op te kruipen? 

En in je kop, tussen je oren. Daar gebeurt ook van alles. De eerste 4 rondjes voel je nog niks. Bij de 5e denk je, allez, net ging ik sneller de berg op. Kortom, er is een begin van iets voelen in je lijf dat wijst op moe worden. En dat wil je niet omdat je pas 2 uurtjes bezig bent. Nog 22 uur te gaan. Je gaat eens verzitten, de rug eens rechten, polsen losgooien en er niet meer aan denken. Lukt matig. Na 10 rondjes, 80 km, het is nog veel te vroeg om al te gaan aftellen, voel je de benen al serieus. Je denkt aan je doelstelling, die is nog 3 keer zo ver. Enige twijfel slaat toe. Eet en drink ik wel genoeg. Moet ik langzamer en nog meer doseren? Haal ik het wel? Wordt ik nog wakker als ik vannacht ga liggen slapen en hoe voel ik me als ik weer op de fiets stap in alle vroegte.
Dat gaat zo door je hoofd. Bij mij althans.

 Maar het was fantastisch. Het hele terrein een groot feest. Als je weer aan de klim begon en het “dorp” verliet, was het alsof je te vroeg van een gezellig feest weg ging. Maar halverwege, zo op het Wolfsven, wist je dat het warme bad weer op je wachtte. Van ver hoorde je Jan Peters door de bossen galmen, hoorde je de muziek, rook je de frietpan. En vooral, heel even strak parcours, even geen hobbels.
Het stukje door de tent was ‘s avonds heel gezellig. Muziek en mensen, je wilt dolgraag afstappen om even mee te genieten. ‘s Morgens vroeg was de tent om andere reden een genot: even een beetje warmte, ook al rook die warmte naar schraal bier.
Trouwens, ook op het Wolfsven was het mooi. Gasten die een feestje bouwden en ons ondertussen aanmoedigden tot zeer diep in de nacht. Onze eigen mensen die je herkenden. Een paar vissers die onverstoorbaar hun gang gingen terwijl ze continu door scherpe lampen beschenen weren. Hoezo vissen voor je rust? Soms krijg je ook een fata morgana op je fiets en zie je je met fiets en al aan zo’n vishaakje spartelen, als je maar niet meer hoeft te trappen. 
Onbeschrijfelijk mooi is de zonsopkomst. Om half zeven nog in het stikke donker de bult op. De nacht is gitzwart, maar de maan en de planeet Venus schitteren en verlichten de berg. De volgende ronde begint het aan de horizon al heel licht te dagen. Maar de ronde daarna is het uitzicht vanaf de bult gewoon geweldig. De zon staat net boven de bossen, warmte is er nog niet, en in de dalen op het golfparcours hangen nevelflarden alsof je ergens in de Alpen bent. Langzaam begint alles te ontwaken, de natuur maar ook de camping en het dorp.
Connie Sinteur is dan allang weer aan het werk, weggedoken in 3 dikke jassen achter de cameralens. Een klein meiske tussen het natte en koude gras. De vraag is wie nu eigenlijk gek is, zij of ik?
De eerste mensen verschijnen en uur na uur verstrijkt. Het dorp loopt vol, de benen steeds leger, en de temperatuur stijgt.  He, daar staat Marij en mijn zoon met mijn kleinkindertjes langs de kant. Gauw stoppen, moraal tanken met enkele knuffels en weer weg.
Eindelijk de bel voor de laatste ronde, volledig verdwenen uit mijn geheugen. Weet er niks meer van. Alleen de laatste meters, die waren weer geweldig. Met z’n allen over de streep. Fiets aan de kant en genieten van een witbiertje, vette hap en bovenal mijn gezelschap.
Kortom, een schitterende ervaring rijker. Alle lof en eer aan de geweldige organisatie en alle fijne vrijwilligers.