Verslagen

Verslag feestavond TC Nuenen 2015

Door Twan van Veggel
Op zaterdag 31 oktober 2015 werd de jaarlijkse feestavond van ons clubke gehouden.  Er waren zo’n 115 mensen aanwezig en daarmee was het gezellig druk bij Café Schafrath.  Naast de leden met of zonder partner waren ook verschillende sponsoren aanwezig. John en Simone nu eens niet achter de bar maar tussen de TCN-ers. De meeste van onze sponsoren zijn overigs ook fanatieke fietsers.
Edward von Kriegenbergh heette iedereen van harte welkom en maakte bedoeld en onbedoeld de nodige grappen. Hierna werd ons clublied ten gehore gebracht en toen kon het feest écht beginnen.
Er werd enthousiast gepraat en de vergelijking met een kippen hok werd meerdere keren gemaakt. De gesprekken gingen natuurlijk vooral over fietsen maar ook het wel en wee van Nuenen werd uitgebreid besproken.

De feestavond is een mooie gelegenheid om met mensen in gesprek te raken die je op de fiets niet zo snel tegenkomt. Soms omdat de ene alleen op de weg fietst en de ander alleen op de ATB maar ook omdat er binnen de club verschillende fietsgroepjes bestaan.

Om half elf stond er voor iedereen lekker eten klaar. Volop lekker vlees van de barbecue en heerlijke salades. De activiteitencommissie hadden meer dan genoeg eten geregeld dus niemand kwam wat tekort.

Toen “Brabant” van Guus Meeuwis klonk wisten we hoe laat het was. Sluitingstijd.
En we hadden ons nog zo voorgenomen om op tijd thuis te zijn. Zondagmorgen moest er toch weer gefietst worden. Dus voor een ieder die deze gezelligheid heeft moeten missen, zorg dat je volgende keer van de partij bent. 

Uitstapje van een groepje TCNers

Door Henrie Maatje
Voor de 6e maal gaan we met een select groepje naar de ouders van Robert in Meerssen.
Een rit deze keer over 215 km. Vertrek vanaf kiosk op zondag 28 juni. Iedereen op tijd, dus gas erop, hoho zegt Robert we rijden 30 a 31, 32 niet harder. Zo gezegd maar niet altijd gedaan. Maar wat wil je met Theo D op kop en niet van Nuenen naar Lierop nee gewoon 215 km lang. We hebben dus maar besloten dat Theo van een andere planeet is.
Als je dan tijdens het fietsen eens rondkijkt in de groep zit er van alles tussen. Erg leuk om te zien dat de letters op het shirt van Frankie vd H weer tot normale grootte zijn teruggebracht. Het verzet van Mark kan niet groter wat een schuif maar ook hij is weer terug.
Er werd nog gedacht dat die twee schatten in Meerssen te weinig stoelen hadden. Maar je kunt slecht Tiny v Z thuislaten, gaat hij weer onder zijn paddestoel zitten huilen. Dus die lieve mevr. Ten Velden had er maar snel 2 bij gezocht zodat we met 14 man welkom waren. En niet zomaar welkom.
We begonnen met koffie en vlaai, alles aan de kant want daar kwam de soep, soep en broodjes op tafel met melk en karnemelk. Ten slotte nog maar een paar glazen cola wat je normaal nooit drinkt maar nu wel heerlijk.
Tijd om op te stappen en afscheid te nemen van twee fantastische mensen. Met de toezegging dat we volgend jaar terug mogen komen.

Op de terugweg via Duitsland, schitterend, richting Nuenen ging het tempo de hoogte in. Allicht als je denkt aan Schafrath maar sommige wilden nog een stop voor alweer die verrekte cola. Ok zegt de leider als we een kroeg zien stoppen we, nou dat duurde ongeveer 25 km. We stonden op het punt hem uit te schelden maar opeens was daar Heusden, gered door de gong heet dat. En daar was de cola in de allergrootse glazen van het hotel dus bestelden we er maar twee.
De voorzitter had zijn scheenbeschermer naar beneden getrokken dus we konden weer verder voor het laatste stuk natuurlijk Schafrath.

Ik wil niemand te kort doen maar toch Kitty een compliment maken in een overwegend mannengroep.
Tenslotte een misschien wel groter compliment naar Robert, de geweldige ontvangst in Meerssen de fantastische route en het weer dat regelt hij nl ook.
Robert namens alle deelnemers bedankt en tot volgend jaar.
ps Mag Tiny dan weer mee?

Leden van TCN nemen deel aan Alpe d’HuZes 2015

Door Kitty Maatje
Aan Henrie en mij werd gevraagd of we mee wilden doen met de Alpe d’HuZes, waarna we gelijk ja zeiden maar ons nog niet realiseerden wat voor een energie het kostte. De trainingen, het bijeen vergaren van sponsorgelden, organisatie, kosten, etc etc, maar alles was het waard. Een keer het meemaken, het feest, het afzien, de aanmoedigingen van iedereen, het geeft je een kik.

Je moet het meemaken anders kun je er niet over meepraten. Zaterdag 30 mei togen we met 10 personen naar Frankrijk om ons voor te bereiden op de Alpe. Het onderkomen lag op de Alpe zelf op ruim 1800 meter hoogte dus werd voor ons een hoogtestage. Op zondag een eerste rit gepland naar de Col d’Ornon naar 1371 meter, mooi klimmetje om te beginnen, waarna een mooie afdaling retour. Beneden aangekomen met z’n allen in de bus van Gerard, goed dat we geen gendarmerie tegenkwamen maar dit zijn we van Toerclub Nuenen wel gewend! Met de bus en heel de bubs erin reden we naar boven, toen merkten we pas wat de Alpe d’Huez voor een berg was, moesten we hem 6 keer bedwingen??? Pffff zal nog een hele kluif worden.
Volgende dag op maandag zouden we “hem” een keer ophoog rijden, nou het viel niet tegen maar dit 6 keer is toch een ander verhaal. De aanloop ernaartoe was prachtig dit met medewerking van Johnny die perfect de weg wist, zelfs zonder navigatie. 
De volgende 2 dagen ons wat rustig gehouden met bezoekjes naar het kerkje van onze beroemde Nederlandse pastoor die bij elke Nederlandse victorie de klok gaat luiden, naar het place du sport het stresscentrum van de organisatie waar van alles te beleven was. We hebben enkele euro’tjes achtergelaten in het kerkje om een aantal kaarsen te ontsteken voor onze dierbaren waarna we enkele minuten voor onszelf hadden, lieten de stilte het werk doen om alle herinneringen te laten passeren.
Dan de dag, 4 juni om half 2 ging mijn wekkertje na een woelige nachtrust vol adrenaline. Om 3 uur zouden we afdalen met geweldig licht van onze kopman, een souvenir van de 24 uurs marathon, maar hier nu geen overbodige luxe. We werden door de motards gedelegeerd naar de start en dit betekent, wachten in een Frans dorpje tussen een aantal huizen waarvan je denkt wie zouden er wonen en wat zullen ze van ons rare Hollanders denken…..
Half 5 mochten we van start,  in het pikkedonker de berg op, het had wel iets. In het begin was het erg druk met renners van allerlei pluimage. Bij de tweede keer kwam de zon langzaam op en dit gaf een prachtig gezicht van de omgeving en genoten van een vogelconcert, dit werd de derde keer vervangen door opzwepende harde muziek en aanmoedigingen van mensen die bij moeders stiekem iets uit het keukenkastje hadden gebietst.
Voor het middaguur hadden we 3 beklimmingen gehad en na wat gegeten, gedronken en gerust besloten we om met 3 mannen en 2 vrouwen nog eenmaal een beklimming te gaan doen. Na vele colaatjes, gelletjes, terras, natte sponzen, tranen (gelachen) en de nodige “hermannetjes” kwamen we uiteindelijk toch met z’n vijven boven en konden zo hand in hand over de finish.
Het begon daarboven aardig te rommelen en velen besloten om de 5de afdaling niet meer te doen. Na een heerlijke douche en wat eten hadden we toch een goede keuze gemaakt want het kwam er met bakken uit de hemel gevallen. Tegen achten naar de finish gelopen en daar zagen we de binnenkomers verkleumd met folie omhangen, had toch medelijden, dit was echt afzien.
Maar opgevenisgeenoptie, deze leuze doet zich eer aan, het is echt afzien!

Vrijdags met z’n allen een prachtige tocht ter afsluiting gemaakt, weer onder leiding van Johnny. Mooi rustig tempo langs een bergkam met prachtige vergezichten, waar vele foto’s werden gemaakt. Uiteindelijk naar een restaurant gefietst wat toch nog wat inspanning vergde, daar aangekomen een Belgisch biertje gedronken 

en genoten van de stilte en de rust die het uitstraalde na een hectische dag. Als laatste een afscheidsetentje aangeboden door onze organisator Coen, aan hem onze hartelijke dank. Als kers op de taart gingen we met vieren de bloemetjes buiten zetten in de tent, het leek wel carnaval en roodkapje ging veel naar oma, ook dichter bij de hemel kom ik niet…….. Al die Hollanders keken hun ogen uit want die weten niet wat een polonaise is!! Rond half 3 na het nuttigen van enkele drankjes togen we toch maar naar ons huisje na het afslaan van een afterparty.

We willen namens ons allen iedereen hartelijk bedanken.
Voor de donaties en inzet die velen van onze club en daarbuiten, familie, vrienden, getoond hebben om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor het KWF Kankerfonds.
Helaas is er nog veel geld nodig en ik heb er in ieder geval over het hele gebeuren een goed gevoel en goede vrienden aan over gehouden.