Gulbergen24

 

Gulbergen24

Informatie, foto's en uitslagen editie 2016 kunt u vinden op de site van Gulbergen24 Klik hier

Voor de nieuwsbrieven Klik hier

Voor Facebook Klik hier

Ons relaas over de Gulbergen24

Door Frank Creemers (TEAM Schafrath) 
Al enkele maanden geleden besloten wij om met een groep weer deel te nemen aan de Gulberg24.
Deze was op zaterdag 24 en zondag 25 september 2016.
Het betrof louter TCN-LEDEN die voor Team Schafrath ten strijde zouden trekken.
De deelnemers waren: Maarten Klomp, John Olsthoorn, Coen van Bergen, Peter van Os, Kees
Maasakkers, Gerd Seeters, (en ondergetekende) Frank Creemers.
John zou de taak van captain op zich nemen en regelde “alles” aangaande tenue’s en logistiek/media. Coen was de materiaalman en mede-regelaar (tent/materiaal/verwarming etc).
De taken waren dus goed verdeeld.
Op de vrijdag werd besloten om s ’middags het zaakje op te bouwen, op de voor mij bekende plek waar we al voor de 6e keer bivakkeerde. (mijn 5e deelname)
Het was met vereende krachten weer vlot opgebouwd, en de sfeer zat er meteen goed in!
In de avond met z’n allen de Gulbergen-tent in gedoken voor de interactie – met bier (hoe ken het ook anders hihi). Oftewel koolhydraatjes stapelen.
Toch op tijd naar huis om de volgende dag fris te starten.
Ik had een startlijst opgesteld waarbij Kees niet in de nacht zou fietsen. (onverantwoord op zo’n leeftijd… )
Peter zou de kop afbijten. Kees reed 2 x voor het donker.
Het weer was zoals inmiddels ieder jaar uitmuntend te noemen. Wat een mazzel.
Strakblauwe lucht en het parcours heerlijk stoffig – uche uche.
Natuurlijk zit er altijd een bepaalde competitie in, dus menigeen gaat tot het gaatje!
Ook onderling wordt er naar elkaar met een schuin oog gekeken. Wat was jou snelste rondje?
En hoe staan we in het tussenklassement…
De schemering brak aan en ik reed voor de 2e keer en dan ook direct 3 rondjes.
De afspraak was 2 rondjes in het licht en 3 in het donker.
Toch een zeer aparte belevenis in de nacht te biken.
1 Keer hadden we pannen – toen Peter zich opmaakte voor zijn rondjes bleek hij spaakbreuk te hebben. Geen nood ik sprong in de bres en zo had hij de tijd om het op zijn gemak te repareren. Daarna was hij weer aan de beurt.
De nacht doorkomen is voor een ieder verschillend. De een kan slapen de ander amper.
Ik heb me nog lekker laten masseren die nacht door het continue aanwezige massageteam.
Heerlijk! De ochtend brak en het begon op te schieten. Langzaam aan kwam er steeds meer publiek.
Familie, vrienden en kennissen genoten ook van het spektakel.
Op een gegeven moment bleek dat we precies uitkwamen met de rondjes voor 13 uur.
John sloot daarom af, en hoefde niet meer volle bak.
Gezamenlijk sloten we af door over de finish te bollen. Nu is het pas echt een feesie.........
We feliciteerden elkaar met een 23e plek van de 34 teams.
Voor de statistieken: 62 rondjes – ca 465 km met een gem leeftijd van 56,5 Chapeau!
Afdrinken op het terras, gezellig nababbelen en de prijsuitreiking aanschouwen.
Gulbergen24 – 6e editie zit er weer op.
Complimenten aan de organisatie/vrijwilligers van dit geweldige evenement die voornamelijk door TCN wordt ondersteund en opgezet.
Op naar een volgende keer (wie weet)

Klik op foto voor meer.

De Gulbergen24 in je eentje

Door Maarten Klomp
Je weet dat je moe gaat worden, maar niet dat je een week later nog pap in je benen hebt.
Je weet dat je over bospaden, hobbels en boomwortels moet, maar niet dat je polsen 5 dagen nodig hebben om te herstellen.
Je weet dat je achterwerk het niet leuk vindt zolang op een zeem te zitten, maar niet dat je vel nog lang gevoelig blijft (en dan hebben we nog niet eens in de regen gereden).
Je weet dat er mensen komen kijken, maar niet dat er zoveel zijn die naar je roepen en voor je klappen.
Je weet dat je ingehaald gaat worden, en hard ook, maar niemand zit te dringen en allemaal zeggen ze ook nog bedankt als je opzij gaat.
Je weet dat de bult oprijden normaal best goed gaat, maar niet dat na 36 keer je het tempo hebt van een wandelaar.
Je weet dat Jos 60 rondjes rijdt, en nu weet je ook hoe gruwelijk veel dat is en hoe zijn lijf moet voelen.
Je weet dat het ’s nachts donker is over het kanaal, maar niet dat als je lamp uitvalt, je je eigen voeten niet eens meer kunt zien. Wachten dus op een voorrijder.
Je ziet Frans en Gerard met de finishvlag staan, maar je mag nog een extra rondje van ze. Waar haal je de energie vandaan om die rotbult weer op te kruipen? 

En in je kop, tussen je oren. Daar gebeurt ook van alles. De eerste 4 rondjes voel je nog niks. Bij de 5e denk je, allez, net ging ik sneller de berg op. Kortom, er is een begin van iets voelen in je lijf dat wijst op moe worden. En dat wil je niet omdat je pas 2 uurtjes bezig bent. Nog 22 uur te gaan. Je gaat eens verzitten, de rug eens rechten, polsen losgooien en er niet meer aan denken. Lukt matig. Na 10 rondjes, 80 km, het is nog veel te vroeg om al te gaan aftellen, voel je de benen al serieus. Je denkt aan je doelstelling, die is nog 3 keer zo ver. Enige twijfel slaat toe. Eet en drink ik wel genoeg. Moet ik langzamer en nog meer doseren? Haal ik het wel? Wordt ik nog wakker als ik vannacht ga liggen slapen en hoe voel ik me als ik weer op de fiets stap in alle vroegte.
Dat gaat zo door je hoofd. Bij mij althans.

 Maar het was fantastisch. Het hele terrein een groot feest. Als je weer aan de klim begon en het “dorp” verliet, was het alsof je te vroeg van een gezellig feest weg ging. Maar halverwege, zo op het Wolfsven, wist je dat het warme bad weer op je wachtte. Van ver hoorde je Jan Peters door de bossen galmen, hoorde je de muziek, rook je de frietpan. En vooral, heel even strak parcours, even geen hobbels.
Het stukje door de tent was ‘s avonds heel gezellig. Muziek en mensen, je wilt dolgraag afstappen om even mee te genieten. ‘s Morgens vroeg was de tent om andere reden een genot: even een beetje warmte, ook al rook die warmte naar schraal bier.
Trouwens, ook op het Wolfsven was het mooi. Gasten die een feestje bouwden en ons ondertussen aanmoedigden tot zeer diep in de nacht. Onze eigen mensen die je herkenden. Een paar vissers die onverstoorbaar hun gang gingen terwijl ze continu door scherpe lampen beschenen weren. Hoezo vissen voor je rust? Soms krijg je ook een fata morgana op je fiets en zie je je met fiets en al aan zo’n vishaakje spartelen, als je maar niet meer hoeft te trappen. 
Onbeschrijfelijk mooi is de zonsopkomst. Om half zeven nog in het stikke donker de bult op. De nacht is gitzwart, maar de maan en de planeet Venus schitteren en verlichten de berg. De volgende ronde begint het aan de horizon al heel licht te dagen. Maar de ronde daarna is het uitzicht vanaf de bult gewoon geweldig. De zon staat net boven de bossen, warmte is er nog niet, en in de dalen op het golfparcours hangen nevelflarden alsof je ergens in de Alpen bent. Langzaam begint alles te ontwaken, de natuur maar ook de camping en het dorp.
Connie Sinteur is dan allang weer aan het werk, weggedoken in 3 dikke jassen achter de cameralens. Een klein meiske tussen het natte en koude gras. De vraag is wie nu eigenlijk gek is, zij of ik?
De eerste mensen verschijnen en uur na uur verstrijkt. Het dorp loopt vol, de benen steeds leger, en de temperatuur stijgt.  He, daar staat Marij en mijn zoon met mijn kleinkindertjes langs de kant. Gauw stoppen, moraal tanken met enkele knuffels en weer weg.
Eindelijk de bel voor de laatste ronde, volledig verdwenen uit mijn geheugen. Weet er niks meer van. Alleen de laatste meters, die waren weer geweldig. Met z’n allen over de streep. Fiets aan de kant en genieten van een witbiertje, vette hap en bovenal mijn gezelschap.
Kortom, een schitterende ervaring rijker. Alle lof en eer aan de geweldige organisatie en alle fijne vrijwilligers.

Gulbergen 2015

Door Henrie Maatje
Het lustrum de 5e keer. En weer doen we mee.
Dit keer in een gewijzigde samenstelling omdat Robert en Frank C andere verplichtingen c q even te veel van het goede hadden, dus op zoek naar vervangers. Nou vindt die maar eens, je moet nl een beetje veel gek zijn om hier aan mee te doen.
Gelukkig zijn Coen en Frankie allebei zo gek als een deur. Dus hadden we weer een compleet team, nadat we vorig jaar nog met 5 deelnemers de tocht hadden voltooid zonder onze Hans.
Voor een hogere klassering hadden we een beroep gedaan op Peter van Os en dat ging super, totdat hij lek reed. Weet je hoe lang het duurt voordat je van het Wolfsven terug bent bij de start in het stikke donker maar hij had hard gelopen, chapeau Peerke.
We zaten lekker op schema ergens in de middenmoot dus een evenaring van vorig jaar.
Frankie ging ‘s nachts niet fietsen, nachtblind, maar volgens ons niet alleen ‘s nachts.
De nacht is sowieso shit. Je slaapt niet je doezelt en zeker als de buren om 11 uur nog op de rollen gaan. Maar na een keer G.V.D was dat probleem ook opgelost.
We hebben dus wel die fantastische zonsopgang gezien bovenop de Razob.
Het was als vanouds de zoete inval bij ons maar daar zal het bier van Schafrath wel debet aan zijn, wel supergezellig.
Tussen al dat mannelijk geweld een klein vrouwke dat zich fantastisch staande hield,
Kitty GRANDIOOS.

Coentje v Bergen bedankt voor het beschikbaar stellen van jouw prachtige caravan, de appeltaart van Dolores, en de soep van Kitty.
De drank van John en Simone, het water van Peter Dolphin.
De inzet van het hele team, een onvergetelijke gebeurtenis.
Helemaal kapot maar een dag of 3 later weer onder de levenden.

Ps Wimke v Heesch deé ook mee hij snurkt alleen een bietje s`nachts.

Bedankt team Schafrath en Dolphin

Om nooit meer te vergeten

Door, Joop Roijakkers en Jos van Herk
Altijd al willen doen, iets doen voor een goed doel. Een jaar geleden leefde dat zeker. In die tijd was alles nog vers! Een goede vriend verloren aan de verschrikkelijke ziekte, kanker.

Een goed doel, daar hoort een uitdaging bij! Gulbergen24, 24 uur mountainbiken. En wij (Joop, Jos) zouden dat met z’n tweeën in estafette vorm gaan doen. We moeten er beide een paar nachtjes over slapen. We zijn er snel uit, 24 uur is wel lang maar we gaan ervoor.

We hadden allebei al enige ervaring met het evenement. Joop in de 24-uurs vorm van meerdere personen in een team, Jos met de 6uurs individueel. Toch is 24 uur, met 2 man, een hele uitdaging voor ons. 
Het goede doel was ook snel gevonden “sta op tegen kanker” van het KWF.
Je eigen actie aanmaken en zelf proberen zoveel mogelijk geld te genereren. Geen massa evenement, maar in je eigen omgeving en kijken wat we daar kunnen bereiken!

Ons uitgangspunt was met z’n vieren er iets moois van maken (Joop, Katja, Jos, Conny).
Januari 2014 gaan we aan de slag, een account bij het KWF “sta op tegen kanker” met de naam JoopJos4cancer word aangemaakt. Facebook (JoopJos RoijakkersHerk) en Twitter (@joopjos4cancer) horen daar natuurlijk ook bij. En we starten met een globaal programma tot en met september.
Bij het aanmaken van een KWF  account komt al meteen de vraag m.b.t een doelstelling, welk bedrag gaan we proberen binnen te halen. We zetten in op 5000.- euro, niet te hoog niet te laag. Je moet toch iets invullen. En 5000.- euro is in onze ogen reëel bedrag.

Ons eerste doel is te zorgen voor een team-outfit. Sponsoren zoeken die hun naam aan ons en “sta op tegen kanker” willen verbinden, en daarbij een donatie willen doen aan het KWF. Onze tegenprestatie, zoveel mogelijk publiciteit!
Na een maandje zoeken zijn we compleet en is het shirt gevuld met reclame en hebben op die manier een mooi begin bedrag gedoneerd gekregen. Nu kunnen we aan de slag met het ontwerp van het shirt, voor de broeken was al een sponsor gevonden. Dus het tenue was compleet.

Er moesten vervolgacties komen en we werden op een idee gebracht: We zouden BN’ers aan moeten schrijven om van hen gesigneerde items gedoneerd te krijgen om deze dan via een veiling te verkopen. Allerlei mail adressen werden gezocht - van sporters, artiesten, merken tot aan couturiers toe - en ontelbare mails werden verstuurd. Het resultaat was overweldigend. Er werd enthousiast op onze actie gereageerd, wat ons weer een enorme drive opleverde.

Op de verkoopsite Marktplaats werd een account aangemaakt en we zijn daar met verkopen gestart. Dit heeft een geweldige bijdrage geleverd aan het eindbedrag maar heeft ook verschrikkelijk veel tijd en inzet gekost. Het was voor Conny bijna een fulltime bezigheid. Ze heeft geprobeerd om niet alleen items/artikelen gedoneerd te krijgen, maar daarnaast ook iedereen op een goede en nette manier te bedanken en op de hoogte te houden van onze actie. Dit werd door iedereen zeer op prijs gesteld.

Een andere actie was de “wenskaarsjes”. Een waxinelichtje, een KWF pen en een bedankbriefje door ons samen gevoegd in een luxe zakje. Deze hebben we in een display gezet en in diversen winkels in Nuenen mogen plaatsen. Deze kaarsjes konden de mensen voor € 3.- kopen en daarmee steunden men ons goede doel. Ook was er de actie bij Jumbo Ton Grimberg, daar hebben we een zuil mogen plaatsen waar klanten hun emballagebonnetjes in konden doneren, wat ook een mooi bedrag heeft opgeleverd. Tussentijds kwam ons streefbedrag van € 5000,- steeds dichterbij, wat voor ons een reden was om het op te schroeven naar € 7000,-.
Zeker het vermelden waard is de actie van Evert Tebak, Keurslagerij in Nuenen. Die een BBQ met bij behorend vleespakket ter beschikking stelde, wat hij tegen opbod heeft verkocht. Dit gaf het bedrag in de eindfase nog een flinke boost. Daarnaast hebben de vele donaties van familie, vrienden en bekenden ons een groot hart onder de riem gestoken. Wat de trainingsarbeid en de inspanningen een stuk makkelijker maakte.

Natuurlijk hebben we in de gehele periode ook flink getraind. Zeker in de laatste maanden hebben we behoorlijk wat uren en kilometers gemaakt. Wat in de laatste maanden resulteerde in weken van meer dan 10 uur mountainbiken. In de trainingen hebben we afwisseling gezocht in snelheid, kracht en uithouding. Door de trainingen te variëren en niet alleen in de bossen maar ook over de weg kilometers af te leggen. En natuurlijk niet te vergeten, de hoogte meters die we gemaakt hebben tijdens trainingen op de Gulbergen.
Dit alles heeft geresulteerd in meer dan 4200 km in ruim 210 uur training. Ondanks de gemaakte kilometers blijft er de onzekerheid, zijn er wel genoeg kilometers gemaakt? Het mountainbiken van 24 uur in estafettevorm is natuurlijk lastig te trainen.

Naast de training hebben we ook de nodige aandacht besteed aan voeding en drank. Wat tijdens de 24 uur essentieel is. Ook daar hebben we op moeten trainen, om tijdens het fietsen de goede hoeveelheid sportdrank en voeding tot ons te kunnen nemen. Onder goede en deskundige begeleiding van Nicole Broeren, voedingsdeskundige, hebben we diverse producten uitgeprobeerd en op die manier een goed fiets, drink en voedingsschema opgesteld. Een schema waarin alles van uur tot uur was uitgeschreven als het ging om fietsen, voeding, drinken en rusten.
Daarnaast hebben we ons voeding- en eetpatroon een week voor de inspanning ook aangepast. Veel koolhydraten, pasta’s en vetvrij met veel vruchtensappen. Het koolhydraten stapelen. Allemaal om zo goed mogelijk aan de start te verschijnen.

Op 27 september 13.00 uur waren we er helemaal klaar voor. We voelen ons net topsporters. Onze slaap- en rustplaats was in de dagen ervoor al geplaatst, een geweldige motorhome waar het aan niets ontbreekt. En waar we onze sponsors/donateurs op een goede manier konden ontvangen. De spanning zat er goed in, al het mogelijke gedaan en niets aan het toeval overgelaten. Ook de weergoden werkten mee met droog weer en een perfecte temperatuur.

Maar is al het trainen genoeg geweest? Houden we het lichaam en materiaal heel, ondanks dat we voor een goede back-up m.b.t tot het materiaal hadden gezorgd! In de voorbereidingen hebben we diverse malen de publiciteit gezocht, dus de ogen waren voor ons gevoel ook een beetje op ons gericht.

Zaterdag 27 september om 13.00 uur gingen we van start. Met 170 mountainbikers in de baan en in totaal 750 deelnemers, een mooi gezicht om iedereen te zien vertrekken. De eerste uren gingen voorspoedig en konden we beide in een mooi tempo onze rondjes maken. Totdat na 6 uurtjes fietsen Jos last krijgt van kramp, maar hij kan zijn beurten blijven fietsen en na verloop van tijd de kramp eruit fietsen. De duisternis valt in, de lampen worden op helm en stuur gemonteerd. We kunnen de rondjes ook in het donker onverstoorbaar door rijden. Het is een schittert gezicht om in de duisternis het lint aan lampjes van alle mountainbikers tegen de berg op te zien kruipen.

De aanloop bij onze tent en motorhome van sponsors, vrienden, bekenden en supporters was overweldigend, zelfs tot diep in de nacht staan ze langs de kant om ons door het donker heen te helpen. De door iedereen aangekondigde dip in de nacht blijft uit, we kunnen goed blijven eten en drinken en komen de nacht dan ook goed door. Het is dan ook prachtig om tijdens het rijden van de rondes boven op de berg uit te kijken en de zon vanuit de douw op te zien komen. Het geeft weer nieuwe energie om bijna fluitend de laatste uren af te leggen. Zeker als de eerste supporters al weer langs de lijn staan en zelfs biefstuk voor ons staan te bakken. De laatste uren zijn in zicht en alles ziet er naar uit dat we een mooi resultaat neer gaan zetten. Niets kan ons dan nog stoppen, en de laatste ronde fietsen we daarom samen!

Het voelt als een ereronde, een kippenvel moment. Het over de finish komen is een geweldig gevoel, een kick en is even slikken tijdens alle felicitaties. Uiteindelijk hebben we in de 24 uur, 56 ronden en een totaal 431 km afgelegd. Een moment waar we met z’n allen een jaar naar toe hebben gewerkt en op een geweldige manier hebben kunnen volbrengen. De kurk kan dan van de fles champagne.

Dan rest ons nog het overhandigen van de KWF cheque aan mevr. De Thouars afgevaardigde van het KWF. Door de organisatie van Gulbergen24 krijgen we het podium tot onze beschikking. We kunnen daar op een passende manier het eindbedrag kenbaar maken. Een bedrag dat nog tot op het laatste moment is aangevuld door een loterij die we tijdens de 24 uur hebben georganiseerd.
De teller stopte op € 8354,-. Een schitterend eindbedrag.

We kunnen terugkijken op een mooi jaar, waarin we veel met sport bezig waren. Waar we zelf en onze naaste familie veel voor hebben moeten doen en laten, maar een super mooie ervaring, die zeker de moeite waard is geweest. Een ervaring om nooit te vergeten, waar we nog lang van na kunnen genieten.

Filmpje Vrijwilligers

Jaarlijks zijn vele vrijwilligers van TCN betrokken bij Gulbergen24.
Tijdens het evenement 2013 is een aantal vrijwilligers naar hun mening gevraagd.
Het filmpje geeft een impressie van wat men er van vindt om hieraan medewerking te verlenen.
Eveneens kun je wat foto's zien van Gulbergen24 van de jaren 2012, 2013 en 2014 van sportfotograaf.

Klik hier voor het filmpje van de vrijwilligers

Klik hier voor foto's 2012

Klik hier voor foto's 2013

Klik hier voor foto's Connie Sinteur 2016

 

Waarom op 2 wielen de Gulbergen op

als het ook met één kan?